Personal Breslau

Drugi Nowy Rok

2012-01-18T13:26:00.000+01:00

W juliański Nowy Rok był plan podświetlania globusa w odpowiedni sposób lampką, by zobrazować przesuwające się strefy czasowe, co miało ilustrować kolejne fazy naszego świętowania poczynając od Kazachstanu. Niestety globusa ostatecznie nie było. Strona organizacyjna wymykała się ciągle spod kontroli, co nie znaczy, że było coś nie tak. Z mojej strony wyglądało to na kompletne szaleństwo w doborowym towarzystwie, z najprzedniejszym winem, jakie piłam w życiu, w cudnym mieście i przemiłym domu. Ciekawe, jak ze strony gospodarzy.
A oto nasz wkład:
1) składniki śledzia pod szubą:

2) fazy śledzia pod szubą:

3) śledź pod szubą prawie gotowy:

4) bliny:

5) gdzie się podziały dwa słoiczki kawioru:

No i niestety to koniec okresu świątecznego. Świętowaliśmy tak, że prawie mi się udało namówić część towarzystwa na oglądanie "Rosyjskiej Arki". Wyjść na Rynek o dwunastej i wrzeszczeć nie dało rady, bo za zimno. Następnym razem we Wrocławiu.

Migawki

2012-01-08T01:52:00.000+01:00

Zimowy okres świąteczny, jeszcze dla nas nie zakończony (ale już schyłkowy) w migawkach:)

Wigilia u moich rodziców, bo przeziębiłam się dość niemiło tuż przed i nic, ale to kompletnie nic nie chciało mi się robić. W miarę możliwości leżałam i czytałam Muminki. Nie miałam więc żadnych rekwizytów. A tam była kutia...

Boże Narodzenie. Wiało i wizgało po całym Rynku. Wyszedłszy z nabo błąkałam się po ścisłym centrum w zacinającej w twarz mżawce w poszukiwaniu jakiejś knajpki, która by się zdecydowała jednak otworzyć. Była wreszcie jedna, nowa dla mnie, gdzie zastałam bardzo miłą atmosferę długiego, piżamowego, świątecznego poranka. Trzeba było się zagrzać.

potem:

Nowy Rok niespodziewanie spędziliśmy w Prusicach za Trzebnicą, w nowo nabytym, chałupowym domu znajomych, pełnym drobiazgów przedwojennych gospodarzy. Entuzjastyczne obczajanie nowego terenu zbiegło się z opowieścią o tym, jak dawniejsi prusiczanie uciekali przed frontem nie do Trzebnicy, jak inne wioski, tylko do lasu i wszyscy, ale to wszyscy tam zamarzli.

Teraz czekamy jeszcze dość niecierpliwie i wesoło na drugi Nowy Rok, a potem już będzie szlus.

Znowu fryzjer męski

2011-12-21T20:43:00.000+01:00

Po koncercie i tym wszystkim

2011-12-12T01:51:00.001+01:00

...jestem tak zmęczona, że siedzę na bloggerze:) A w głowie rządzi mi TO:

Wieści z frontu

2011-12-08T21:01:00.000+01:00

Kiedy dobrnęłam do muzeum, poprzednia wystawa była jeszcze demontowana (ale na drzwiach już wisi nasz śliczny plakacik), więc poszłam sobie gdzieś na czterdzieści minut.

Okolice te są zagłębiem second handów, posegregowanych według krajów, w niektórych są też książki i prawdziwa wełna w motkach - ale niczego tym razem nie znalazłam.

Po powrocie porozmawiałam długo i ciekawie z panią kustosz, dostałam lekarstwo na grypę i wszystkie akcesoria sobie w spokoju i równiutko porozkładałam. Panie umyły dla mnie gabloty i sobie poszły. Rozejrzałam się i dopadła mnie kompletna załamka.

Obrusy haftowane przez moją prababcię mają robić tło; tu walają się tymczasowo po ziemi.

Powoli zaczęły jednak wypływać jakieś aranżacje i nastąpił bardzo miły moment, w którym stało się jasne, że to da się ułożyć. Tylko trzeba donieść różne drobiazgi.

Potem zgasiłam światło. Przyjdę jutro.

Jak się robi wystawę

2011-12-07T08:25:00.000+01:00

Oczywiście nie mam pojęcia. Niemniej zapraszam serdecznie na koncert i wystawę. Ładny plakat nie chce mi wejść na bloggera więc tylko linkuję.
Moje śliczne, wywalczone lub ustrzelone na aukcjach, lub podarowane, lub znalezione korniczki (wydane przez Wilhelma Gottlieba Korna śpiewniki) obejrzą sobie szerszą publiczność. Póki co nocami obrastają w karteczki, bo kategorie segregowania ciągle się mnożą, a jutro będę je przymierzać do gablot! Muzycy temperują klawesyny, superniania ostrzy ząbki na dzieci, które zrecenzują koncert negatywnie i rodzice zechcą się ich pozbyć w sali obok, pani kustosz demontuje poprzednią wystawę a zaproszeni oficjele obracają ulotki w dłoniach zastanawiając się, o co w ogóle chodzi. Cukiernia piecze ciasteczka w kształcie choinek, ja chyba pójdę kupić grzańca.
I już się tego wszystkiego nie da cofnąć, wszystko leci jak Małysz po równi pochyłej i rozplaska się w niedzielę o 13.00, w Muzeum Etnograficznym. Jeszcze tylko pożyczę w piątek jakieś sexy szpileczki do biegania wokół i histeryzowania, że coś jest nie tak. Gorąco zapraszam.

Część eksponatów była u mnie w pracy w celu skserowania tego i owego, a potem poszłam z nimi na kawę do takiej nowej knajpki, i oczywiście nie mogłam się powstrzymać by ich nie wydobyć ponownie. Tak powstały najbardziej kiczowate zdjęcia świata (te żelki!) Dla tych, co wstrzymali oddech na widok bliskości kawy i Gomółki - spokojnie, to tylko faksymile:)

Spacer w minione święto

2011-11-17T22:31:00.000+01:00

W prawdziwie mroźnej temperaturze. Wyludnione ulice, nawet trochę się bałam chwilami.

Szłam sobie krok po kroczku.

(Z dala od 'wydarzeń", o których dowiedziałam się jednak, niestety.)

Wcześniejsze obchody polegały na czytaniu sobie w przelocie - znów niestety, że nie przy kawie na łóżeczku - "Kwiatów polskich" Tuwima, mojej ulubionej poezji, a poezji to ja raczej nie bardzo (no może jeszcze Rilke).

Pełna rozważań nad przyszłością kraju zrobiłam takie zdjęcie - napis mi się kojarzył patriotycznie:)

...tak, tak, jasna długa prosta... pozwoliłam dojść do głosu naiwności, czasem przecież trzeba :))))

I skończyłam na kawie w McDonaldzie, miejscu, które nie poddało się świętu totalnemu i było otwarte.... I widać na zdjęciu kawałeczek mojej obsesyji, o której niebawem więcej... no dobra, trochę zdradzę, bo nie mogę wytrzymać: wystawę w muzeum organizuję... bardzo breslauerską.
Ale zimno było.

Z okien Empiku

2011-10-25T23:10:00.000+02:00

Widok na same najpopularniejsze widoki odbijające się w pamięci i skojarzeniach wrocławian.

Jeśli rzucę Wrocław, to zapewne dla Łodzi!

2011-09-28T09:07:00.001+02:00

Na ekspresowej, weekendowej wycieczce mekką i punktem centralnym okazał się kultowy adres. "Ziemię Obiecaną" znam na pamięć i już pisałam kiedyś, że nie mogę przeboleć w nowej wersji filmowej wycięcia długiej rozmowy Maksa z ojcem po niemiecku,z której wszystko można zrozumieć nawet jak się nie zna niemieckiego ni w ząb.
Zafiksowałam się na rzeźbach na Piotrkowskiej:

...udało mi się wypić kawę na Piotrkowskiej...

...która zrobiła na mnie wrażenie Newskiego Prospektu (rozmiarem i rozmachem), na którym ktoś zrobił wrocławskiej operze i hotelowi Monopol Ctrl+C, a potem już w Łodzi Ctrl+V, Ctrl+V,Ctrl+V,Ctrl+V,Ctrl+V... oszałamiające i godne spokojnego obkontemplowania po jednej kamienicy dziennie.
Oczywiście bardzo czekałam na stare fabryki - za mało czasu, jak zwykle. Skwapliwie zapoznałam się z burzącymi stereotyp wyzyskiwacza opowieściami o dobroczynności niektórych fabrykantów, dobroczynności, która im się oczywiście opłacała, ale powstały szpitale, szkoły i stypendia...

I obowiązkowo zawieźli nas do miasta w mieście: Manu... łatwo sobie wyobrazić, jak wyglądało za czasów produkcyjnych i że nie było tam wtedy tak wesoło...

...udałam się na obserwacje uczestniczące do pewnego zastanawiającego z zewnątrz i zaskakująco pięknego od wewnątrz kościoła...

...i sporo było tłamtolenia się po przytulnym domu przyjaciół...

...i naprawdę jestem w stanie sobie wyobrazić, że mogę w tym mieście mieszkać...

Maraton

2011-09-12T12:23:00.001+02:00

Ok. 3000 osób:

...biegło na milę olimpijską (1609 m) dookoła stadionu, i potem pięknym Sępolnem o przestronnych, starych willach i gęstych ogrodach, i przez lasek:

Oczywiście przypominało to bardziej spacer z podbieganiem, niemniej było bardzo fajnie i zaczęłam się na poważnie zastanawiać, czy by sobie nie pobiec taką milę regularnie. Fajnie robi się dopiero w domu i po jakimś czasie. Wracając do domu klapnęliśmy pod pięknym budynkiem i bezkarnie mogliśmy się o niego poopierać, pozachwycać i w ogóle. Bez koszulek i numerków byłoby jakoś głupio tak komuś siedzieć pod oknem.

Po biegu na milę:

Tymczasem mąż zrobił, nie po raz pierwszy, duży maraton. Z 38 km donosił, że w tym lepkim, wrednym upale biegną już tylko Afrykańczycy, reszta sobie raczej człapie. Zwycięzców można obejrzeć np. TU, bardzo gorąco zachęcam, krótkie filmy z finiszu robią wrażenie.

Wróciłam obładowana półrocznym zapasem magnezu od sponsora - skąd wiedział?! - i inhalatorkami do katarów.
Mały bieg ruszał jako drugi, więc mieliśmy najpierw okazję obejrzeć sznur galopujących maratończyków. Naprawdę łatwo jest wzruszyć się złudną myślą, że oto wszyscy razem, w atmosferze przyjaźni i ze wspólnym celem i w ogóle. Po niebie latały zgubione baloniki, czerwony samolot i spadochrony.

Słowo na sobotę

2011-09-09T17:43:00.001+02:00

Chcę podzielić się z Wami uroczą, mimo pewnej łopatologiczności (och te Stany) formy, akcją społeczną. I życzyć udanego weekendu. Odpoczynku.

Jak z braci Strugackich

2011-09-07T23:16:00.000+02:00

Klimat właśnie taki - zapyziałe politechniczne baraki sprzed kilku epok plus dziwna maszyneria. Sama bym chętnie zrobiła film o tych zakurzonych oknach, tablicach ogłoszeń z wiekowymi warstwami karteczek, trzykrotkach na drucianych stojakach, portierach siedzących przed ścianą z kluczy... tykające zegary, przesuwające się światło i szemrzące urządzenia za zamkniętymi na weekend drzwiami laboratoriów... wrażenie ostrego absurdu.
Do samolotu, jak widać, można się dostać, jak się chce.

...

2011-09-01T16:33:00.003+02:00

Nie wszystkie wiersze Jana Twardowskiego do mnie przemawiają, ale spora część tak. Ten np. to już przegiął w przemawianiu do mnie.

Mam właśnie chwilę, by poobchodzić - sama w domu - dzisiejszy dzień.

Bach & breakfast

2011-08-19T11:05:00.002+02:00

Bach:

breakfast:

Tegoroczny Festiwal Bachowski w Świdnicy miał coś jakby specjalnie dla nas: poranne (10.00) koncerty typu Bach&breakfast, czyli że muzycy mający duży i poważny koncert wieczorem rano ćwiczą sobie, a gawiedź się snuje i je śniadanie. Podczas gdy mamusia odpływała, dziatki mogły pląsać, tatuś jeść, kto chciał - zadawać pytania artystom. Dziatki miały buzie zatkane ciastem (organizatorzy pomyśleli o wszystkim). Było wyjątkowo cudnie.

Oby było skuteczne

2011-08-17T22:40:00.000+02:00

Jedno z moich ulubionych szaleństw na ścianie.
Przy okazji dołączam swój malutki, osobisty apel - błagam, reagujcie na niepokojące sytuacje. Nie zawsze trzeba od razu wołać policję. Można porozmawiać. Ale czasami nie ma czasu albo cierpliwości i nie obawiajmy się zadzwonić pod nr 112 czy 997, który od tego w końcu jest. Zwłaszcza dzieci, nie zostawiajmy ich, można je przecież bez problemu zastraszać i bić.
Mam w komórce numer najbliższego komisariatu, na wszelki wypadek.

I mam jeszcze kurde pytanie: dlaczego to zawsze ja zwlekam się o 4 rano pukać do imprezowiczów i robić inne takie rzeczy? Nie wierzę, że innym sąsiadom to nie przeszkadza. Dlaczego to zawsze jestem ja, i to w głębokim peniuarze? Ile osób mija pokieraszowanych pijaczków, zanim ja się tamtędy przejdę z moją komórką? Albo ta porzucona torba przed kawiarnią, ja rozumiem, że pewnie ktoś zapomniał zakupów, ale dlaczego nikogo jednak nie niepokoiła? Nie twierdzę, że jestem jedynym szeryfem w tym mieście, ale mogłoby nas być trochę więcej. Bo czasem chce mi się spać albo po prostu poczuć bezpiecznie, że niby ktoś w razie czego i dla mnie zareaguje. A tak wcale nie mam pewności.

Promem

2011-08-12T10:15:00.005+02:00

Bardzo spontanicznie znaleźliśmy się nagle na brzegu Odry; droga kończyła się w rzece i był napis, że prom zabierze nas dopiero za pół godziny. Z drugiej strony stało dumne i niedostępne miasto Brzeg Dolny. Faktycznie podsunął się po pewnym czasie prom - skrzypiący, pordzewiały, o dziwnych kształtach - ale jako że byli na nim ludzie "luzem" oprócz samochodów i wyglądali na takich, co to jadą sobie autobusem na zakupy, pomyśleliśmy, że może się uda.

Prom porusza się po linie rozpiętej między brzegami, napędzany siłą mięśni pana. Rdza się sypie. Zaczęło mżyć. Z tępym uśmiechem zarządziłam wypięcie się z fotelików bez wchodzenia w szczegóły, w jakim celu to robimy i po prostu czekaliśmy.

Okazało się, że bardzo warto. Makaron i wszyściutko domowej roboty.

Żałuję, że pojechaliśmy tak bez przygotowania. Ominął nas np. kirkut. Ale i tak dzieci zachowywały się jak zirytowane mrówki, więc pewnie niewiele by z tego wyszło tym razem. Może wrócę SAMA? Pokontempluję w spokoju? (brzmi niestety jak żart...).

Wielki finał był taki, że niepokojące dźwięki dobiegające z półzamkniętego kościoła uznałam za alarm pożarowy i zabrałam się za dobijanie się na plebanię.Podczas ratowania miasta trudno było nie zarejestrować przez szybkę niewymuszonej przytulności kancelarii i plebanii. Wcale nie ciężkie, spokojne poniemieckie wnętrze, jak właśnie chcę! Może nawet tak sobie stoi sprzed wojny?! Pech chciał, że akurat ten ksiądz nie może mieć żony, bo nie wykluczyłabym polecenia na te mebelki.
A tak - pech naprawdę - pozostaje mi życzyć wielebnemu udanych kazań i tyle.Czyli że znowu nici ze spokojnego życia pomiędzy piekarnią a pocztą, ewentualnie apteką, wśród przetworów, dobrze znanych sąsiadów, naleweczek i marzeń o kapeluszu z miasta.*

Natomiast alarm okazał się odstraszaczem ptaków, by nie wiły gniazd wewnątrz, co jak się okazało było tam plagą.

*Wiem, że nie te czasy, ale pobawić się chyba można.

Znowu jak turyści

2011-07-22T04:17:00.000+02:00

Latem robi się dziwne rzeczy. Przyznam, że widok mostu Grunwaldzkiego od spodu zrobił na mnie wrażenie. Pamiętam czasy, gdy wracając z ogólniaka usiłowałam nie patrzeć, a jednocześnie patrzeć pod nogi, bo były w nim wyrwy między płytami, na kilka sporych centymetrów. Płonącą konstrukcję opisywał Peikert. Teraz pokonuję go czasem kilka razy dziennie. Mój tata mówi o nim konsekwentnie Keiserbruecke. A sama przejażdżka spoko, choć mogłaby być dłuższa i zapuszczać się w dziksze tereny.

Ciemne strony Włodkowica

2011-07-19T14:50:00.000+02:00

...i okolic. To ostatnie to Rynek, nie Włodkiowica. Włodkowica zaś to dzielnica żydowska.

Sokołowsko

2011-06-12T13:10:00.001+02:00

W Sokołowsku rozrywaliśmy się nobliwie - przed śniadaniem fortepian i szachy:

Po śniadaniu zachwyt pokojem:

To byłe, niestety kompletnie upadłe uzdrowisko ma niesamowitą, uzdrowiskową właśnie architekturę. Chwilami przenosiło nas do Tyrolu, chwilami do Davos Tomasza Manna. Szkoda, że był to długi weekend i wszystko zamknięte - budynki wymagają oblookania także w środku, co zapewne się kiedyś stanie.

Największym turystycznym osiągnięciem było dopełznięcie do znanego schroniska "Andrzejówka", gdzie niegdyś przyszła królowa Niderlandów, Juliana, romansowała spokojnie z księciem Bernardem. Atmosfera nadal wisi w powietrzu.

Międzynarodowy niegdyś charakter tego miejsca widać na każdym kroku i wgłębienie się w to znalazło się na mojej liście. Dowiedzieliśmy się o uzdrowisku dzięki przyjaciołom, którzy wzięli ślub w tutejszej cerkwi, tak maleńkiej i przeuroczej jak mój pokój:). Zbudowana oczywiście specjalnie dla kuracjuszy ze starej Rosji. Nie widziałam kameralniejszej świątyni. Z tego powodu właśnie poznaliśmy Willę Elsę, do której ochoczo wróciliśmy. Gospodarze ośrodka są przecudowni. Mają kopalnię zdjęć i informacji o przedwojennych właścicielach willi i o pobycie Juliany w tych okolicach. Częstują własną poziomkówką. Ratowali nas z narażeniem zdrowia, gdy po jednym dniu pobytu (!) zapadliśmy na jelitówkę i zapoczątkowaliśmy epidemię w ośrodku. I tyle było zwiedzania.
A ostatniego dnia, jak wszyscy pamiętamy, widok za oknem się zmienił zaskakująco:

Wygrzebanie się przed bramę zajęło godzinę. Podczas jazdy 10/h wąskimi dróżkami nad przepaścią na letnich oponach dwa razy doznaliśmy zarzucenia o 180 st. Włączają się wtedy różne myśli w różnych językach, co niewątpliwie jest przyczynkiem do badań nad skomplikowaną budową mózgu.

...

2011-06-04T16:50:00.002+02:00

Gdzieś tam po drodze miałam urodziny. Nawet obyło się bez traumy. Od mamusi dostałam fajne buty, chociaż to właściwie ona powinna dostać prezent.
Od męża zaś rower typu Ukraina, ciężki jak nie wiem co. Stoi na razie w stajni, jeszcze nie ujeżdżony. Ma koszyczek. Polubiłam go od razu. Wieczorem zaś wykonałam dla przyjaciół parodię sushi.

"A wy tu co, zrobić siku?"

2011-05-27T13:38:00.000+02:00

Takim tekstem skomentowano mnie, gdy wpadłam z dziecięciem przed pokazem mody do klubu Novocaina w Rynku po zaproszenie na ten pokaz wieczorem.

Klub wygląda mniej więcej tak. Akurat na zewnątrz grupa bardzo młodych ludzi odprawiała jakieś voodoo ze sztandarami szkół. Myślałam, że takich rzeczy już nie ma, a tu proszę. (Niewątpliwie świadczy to o wielokulturowości Wrocławia.) Zapytani, nie bardzo potrafili wśród zażenowania i wiele znaczących westchnień wyjaśnić, co się właściwie dzieje.

Wieczorem natomiast pokazywała swoje kreacje nieoceniona Anna Utko, prywatnie ma droga Ania, źródło inspiracji, wytchnienia od codzienności i chrzestna starszego synka, sama zresztą też mama dwójki. Na naszą przyjaźń rzuca cień jedynie pełne zawiści i jadu pytanie: kiedy ona to robi? Ja też mam dwoje i nie wiem, kiedy się robi takie rzeczy. Nie mam pojęcia. Czasami uda mi się nawlec igłę i machnąć nią kilka razy.

Poza tym ze znajomości z projektantką mody są same plusy. Mogę i uwielbiam zaglądać jej przez ramię, gdy pracuje. Ona raczej mniej to uwielbia, chyba że jednocześnie wyciągam z czegoś szpilki czy coś nieśmiało fastryguję. Mam dzięki niej gorset, taki prawdziwy jak w XIX w., i spódnicę z ostatniej kolekcji, którą można tak sprytnie podpiąć, że się staje szarawarami.

Ponieważ na zdjęciach z pokazu kompletnie nic nie widać, uraczę Was raczej zdjęciami backstage:

Tu sama Ania:

...tą kieckę niżej kiedyś miałam, ale mi się znudziła i oddałam projektantce...:P

mniam:

...i na koniec wisienka na torcie: moja ślubna suknia! Od ślubu widuję ją głównie na pokazach... Ubrana w nią była przepiękna, czarnoskóra dziewczyna. Wyglądało to 1000 razy lepiej niż na mnie i powiedziałam jej, że jakby kiedyś miała ochotę wyjść za mąż w mojej sukience, to spoko.

...i na sam koniec: pan fotograf, kategoria sama w sobie:

Zachęcam gorąco do obejrzenia profesjonalnej tym razem sesji zdjęciowej sprzed pokazu zrealizowanej w tymże miejscu. Barok, koronki, Sodoma i Gomora:D

Jak jacyś za przeproszeniem turyści

2011-05-26T02:29:00.001+02:00

Pani stolarz

2011-05-18T06:44:00.000+02:00

"Tu, na Ruskiej, stolarz? Nie wiem. A może już nie ma? Bo wie pani, jak to jest - dziś jest stolarz, jutro nie ma".

Jednak zdecydowanie jest.
Przyszliśmy zreperować krzesełko i spotkaliśmy cudowną panią stolarz, która pozwalała małemu gapić się pół godziny na pracę zakładu, a przy odbiorze krzesełka jeszcze dłużej. Inny pracownik entuzjastycznie i gratisowo wykonał dla niego ramki do obrazów, demonstrując działanie maszyn. Oczywiście wszystko pod pełną hipnozą.

Spontaniczna instalacja artystyczna pod tytułem: "Mariaż Głupoty z Marnotrawstwem"

2011-05-13T22:53:00.003+02:00

Pomysł, by wieszać na moście kłódki z imionami zakochanych, a kluczyk wyrzucać do rzeki ktoś skalkował podobno z Włoch. Nie mam nic do Włochów:)))), ALE :))))))) aż się chce odburknąć: NIECO KURDE WIDAĆ.

Z grawerowanych profesjonalnie napisów zgaduję, że kłódka może być elementem obchodów ślubu, np. zawartego w którymś z pobliskich, licznych kościołów. Bo to Ostrów Tumski w końcu. Np. w katedrze.

Sam most jest generalnie spoko, pocztówkowy.

Dobrze w sumie (szukamy pozytywów:), że oszpecają tylko jeden most (tzn. o innym mi nie wiadomo).

Sporo tego złomu. Parę złotych by wpadło.

Pomysł na interes: budka z kłódkami. Albo dwie, przy wlocie i przy wylocie.

To tak kontynuując poniższy temat: Odra.

Trochę mną telepie.

Odra

2011-04-29T17:50:00.000+02:00

Wzdłuż Odry stanęły takie tablice, informujące o rozmaitych ciekawych aspektach życia rzeki i obok rzeki. Te na przykład zwracają uwagę na starodrzew po obu jej stronach. Kilkusetletnie drzewa. No są, mijam je codziennie, dotykam, fotografuję.

A tu okolice mojego dzieciństwa - osławione Niskie Łąki i przyległości. Przy okazji wizyty u rodziców zastałam taki obrazek. Najpierw pomyślałam, że drzewo było spróchniałe i przez to groźne, ale potem pokojarzyłam fakty - przecież mają tam budować parking! W celu parkowania i przejścia potem przez kładkę do ZOO.

Jest to więc ostatni rok, gdy teren wygląda tak, jak gdy byłam tłuściutkim, ale bacznym obserwatorem z perspektywy wózka czy narączek. Wiele pamiętam. Wpatrywałam się w rzekę, drzewa i rozsypany gruz z poniemieckich kamienic.

Miejsce to jest (było chyba na szczęście) sławne w niektórych kręgach z jeszcze innego powodu - pod kładką znajdowało się ulubione przez złoczyńców miejsce do pozbywania się - porzucania - zwłok. Policjanci śmiali się, że to aby mój dziadek, lekarz sądowy, miał bliżej...

Ale to było dawno.

Jeszcze dawniej spacerowali i pracowali koło niego ludzie ubrani zupełnie inaczej. Obstawiam 300 lat do tyłu.
Przyznam się do kiczowatego sentymentalizmu - zamieniłam parę słów z martwym drzewem.

Zabawa w dom i robienie nam obiadu:

A teraz najciekawsze: w drzewo wrośnięte były narzędzia. Bardzo głęboko. Ciekawam, czy zaskoczyło to piłę:))))

Mini konkurs wielkanocny - czy znasz wrocławskie świątynie:P

2011-04-24T16:00:00.001+02:00

W wielkanocny poranek odwiedziliśmy dwie wrocławskie świątynie. Po powrocie do domu malowaliśmy z dziećmi impresje na ich temat.
Konkurs polega na tym , by odgadnąć, wnętrza czego przedstawiają malunki.
Sprawa nie jest łatwa, ponieważ dzieła są mocno psychodeliczne. Dlatego przymróżcie oko, wypijcie kielicha i zgadujcie:

Na pierwszym rysunku jest pewna myląca rzecz: naprawdę za oknem nie ma drzewa (to coś z czerwonymi owocami), tylko coś całkiem innego. Ale lubię, jak za oknem jest drzewo, więc tak sobie narysowałam.

Nagrodami są: mapa "Weekend w okolicach Wrocławia";

...przewodnik po mojej kochanej Świdnicy autorstwa Sobiesława Nowotnego;

...a ponieważ jest to konkurs dorosło-dzieciowy, dołącza do nich krokodyl, wykonany przeze mnie, pralny w pralce, jeden z moich najbardziej udanych:

Czekam do zgadnięcia i do końca maja:)

Rodzinna atmosfera

2011-04-16T23:55:00.000+02:00

Znana wszystkim chyba cukiernia na ul. Partyzantów. Kot i trochę sztuki szczęścia. Przed weekendem bywają chwile, że trudno jest zaparkować na tym skądinąd spokojnym skwerku - wrocławianie robią zapasy.

Spis zamiast kawy

2011-04-14T02:31:00.001+02:00

Telepawka przez cały dzisiejszy dzień, spowodowana przez telefon pani rachmistrz...
Rano. Ja - pogodna, niedospana, praca mniej więcej wykonana, Wrocław za oknem, więc kawa w dłoń. Dzwoni pani. Pewnie, że chcę się spisać.

Najpierw radośnie (może trochę zbyt) potwierdziłam urodzenie się i długie mieszkanie we Wrocławiu. Potem było gorzej. Padły imiona i nazwiska członków rodziny i pytanie, czy chcę za nich odpowiedzieć. Zdziwiłam się, oczywiście, że nie. Ominęła mnie jedyna być może okazja powiedzenia, że są narodowości UFO. Potem pani powiedziała, że dzwoni tylko potwierdzić moje miejsce zamieszkania. A gdzie moje 150 pytań?!! Nie potrafiła wyjaśnić. Potem pani powiedziała:
-Narodowość: polska...
(zatkało mnie)
- Skąd pani wie.
- A nie?
- Polska, ale to ja chyba powinnam powiedzieć!
- No dobrze, to ostatnie pytanie: czy odczuwa pani przynależność do innych, narodowych lub etnicznych?
(wyświetliła mi się lista, wydała mi się za długa, więc zaczęłam coś bełkotać o tym, czym to właściwie ma być owa przynależność, co to znaczy odczuwać i czym jest prawda)
- No odczuwa pani czy nie?!
(przyparta do muru wyznałam, że czuję często dziwną więź z narodami żydowskim i czeskim)
- To piszemy "żydowska".
- A czeska?!!! - stanęłam w obronie, choć tak naprawdę to tylko tak sobie powiedziałam. Co nie znaczy, że nie odczuwam.
Zrobiło się cicho, ale czuć było, że komputer po drugiej stronie nie próżnuje. Usłyszałam pomrukiwanie "czechosłowacka..." ; nie byłam w stanie tego skomentować. Potem dał się słyszeć głos kogoś innego: "...to piszemy: słowacka..."
Wybuchłam.
- Nie słowacka!!!!! Nie chcę słowacka!!!!!! (czescy przodkowie zarykiwali się tymczasem ze śmiechu nad kuflami).
- Czy jest pani zamężna?
I tu powiedziałam, że ta rozmowa staje się zbyt chaotyczna i ja sama chcę się spisać przez Internet. I cały dzień czekałam na ową chwilkę wytchnienia i spisania się samej. Po zalogowaniu znalazłam dokładnie te same pytania (z zaznaczonymi już odpowiedziami). A gdzie moje 150 pytań?! Chciałam wpłynąć na obraz całości! To, gdzie się urodziłam,wiedzą i tak.
Ale skąd mają moją komórkę?!
Dziwne to było doświadczenie...

Z wizytą

2011-04-04T01:35:00.004+02:00

Już zapomniałam, że wizyty mogą być aż tak swobodne, aż tak przyjemne, tak naturalne. Odkryłam (niby wiedziałam, ale dość teoretycznie:), że są ludzie, którzy uważają, że udane spotkanie i posprzątanie to zupełnie inne kategorie, nie wchodzące sobie w drogę. Oby ich było jak najwięcej.

Powietrze pomiędzy stołem a wysokim sufitem poniemieckiej kamienicy budzi we mnie coś jakby chęć fruwania i uśmiechania się.

Oryginalne były podłogi, drzwi, klamki, okna i ich klamki, podwórko, szafa, komódka, piec. Mnóstwo zapodzianych drobiazgów byłych właścicieli czaiło się zapewne pod podłogą i w ścianach. Lodowata łazienka, a potem wywaliło korki.

Tuż po przeprowadzce, nie wszystko rozpakowane. Piękne mieszkanie.

Drink me

2011-04-01T08:32:00.000+02:00

Wiedziałam od dawna, że pod Teatrem Lalek jest restauracja z pokojem dla dzieci, ale sądziłam, że jest to taki zwykły w takich sytuacjach pokój z nasypanymi ikeowskimi zabawkami, by rodzice mogli w miarę spokojnie zjeść. Okazało się, że są tam pobudowane całe światy, które i mnie wciągnęły.

Dlaczego dzieci łażą przy podłodze, jak myślicie?

...i tak wzdłuż wszystkich ścian. W każdej norce inny dom myszy.

Na ścianach rysunki dość niepokojące.

Niestety tu i tam uchowała się poprzyklejana Barbie-księżniczka czy inny potwór. Na sztucznym drzewie - pociąg.

W stolikach dla dzieci też są światy:

Toaleta dla pań:

Oczywiście jest w tym dużo kiczu. Kicz jest w tonacji czerwono-różowo błyszczącej i początkowo myślałam, że to stylizacja na wiktoriański dom publiczny. Ale nie, chodzi o Alicję z Krainy Czarów. Będąc córką anglistki nie miałam specjalnie wyboru i czytałam ją w dzieciństwie w oryginale, i zostały mi w głowie na zawsze takie kawałki jak "eat me", "curiouser and curiouser", "follow the white rabbit". Dlatego film mnie z lekka załamał. Knajpka bardziej podąża za tym nastrojem niż film.

Dawno temu

2011-03-28T02:20:00.000+02:00

Kolejne muzeum, po przyrodniczym z ul. Sienkiewicza, które wyraźnie bazuje na przedwojennych zbiorach. Mówiąc wprost, przedwojenne karteczki z opisami wyzierają z każdego kąta. Doliczyłam się trzech oddziałów Muzeum Geologicznego (!) w jednym mieście. Pierwsze, jakie odwiedziłam, jest na Kuźniczej i ma podziemną salę z meteorytami. Jeden (chluba i wizytówka) jest całkiem spory; dotknęłam go (mnóstwo kamieni jest wyeksponowanych tak, że można) i poczułam, że kosmos istnieje:)))), a to coś przyleciało właśnie stamtąd:)) Inną ciekawą dla mnie rzeczą na Kuźniczej są minerały używane po sproszkowaniu jako pigmenty, pokazane jest, jak wyglądają w akcji, na obrazach.

Zdjęcia poniżej są z innego miejsca - na Cybulskiego. Tam właśnie rządzą zbiory poniemieckie, a stronka ich lojalnie ostrzega, że te klimatyczne fiszki może i fajne są, ale bardzo często błędne, zwłaszcza w świetle naszych nowych możliwości... Niemniej znów powiało panem z dwudziestolecia w pumpach.

Motywem przewodnim są bez wątpienia skamieniałości. Na fotach to, co rosło i się przemieszczało po Dolnym Śląsku dawno temu. Takie namacalne... Żałuję, że nie mamy dostępu do tych widoków. Co za marnotrawstwo:)))

Dla młodszego synka był to pierwszy raz w muzeum i drugi w butach. Był zafascynowany.

Często tak się nam przytrafia, że urok osobisty dzieci prowadzi nas na różne zaplecza. Tym razem pani przygotowywała część zbiorów do wystawienia i przez godzinę (tak) dyskutowała ze starszym, który kamień "nas interesuje" i dlaczego. Dziękuję jej za to.

Coś pod publikę: jajo dinozaura i ząb mastodonta. Daruję Wam przemyślenia o niewyklutym a nieśmiertelnym obecnie dinozaurku tudzież o specyficznej jajecznicy.

Fryzjer

2011-03-23T01:03:00.001+01:00

Mam słabość do specyficznych zakładów fryzjerskich, których wystrój i personel są niby nie z tej epoki, ale tak naprawdę trudno chyba wyobrazić sobie tą epokę bez nich. "Własne" panie Ewy, Renaty. Od rekwizytów mam zawsze lekki zawrót głowy. Ponieważ potrzebuję tylko podciąć końcówki od czasu do czasu, chodzę w takie miejsca bez obaw.

Znam zakład na Trójkącie, w którym fryzjerka z premedytacją wyciąga od ludzi informacje - materiał do plot. W innym zakładzie jest pani, z którą dawno temu maniakalnie chciałam się zaprzyjaźnić, oczywiście bezskutecznie.

U takich fryzjerek czeszą się moje tajemnicze koleżanki zgrupowane na naszej klasie, równie nieodgadnione wtedy jak i teraz, wiodące w inaczej umeblowanych mieszkaniach swoje tajemnicze życia chronione niedomówieniami i nagłymi zamilknięciami, gdy się spotykamy przypadkowo na ulicy.

Mam i ja

2011-03-16T03:48:00.001+01:00

Od pewnego czasu zbierałam się w sobie i wreszcie, mocno świadoma historycznej chwili, przeszłam niejako poziom wyżej i noszę przy sobie UrbanCard, co oznacza, że w mojej głowie na zawsze (ale to zawsze) pożegnałam się z papierowymi biletami MPK. Oczywiście jest w nich pewna nostalgia. Tak mi się jednak bardziej opłaca i nie lubię wysypujących się z kieszeni papierków, i biegów w poszukiwaniu kiosku... Papierowe bilety jeszcze istnieją, ale widać, że miasto dąży do ich stopniowej eliminacji. Co za czasy.

Najpierw spotkałam automaty do biletów z napisem, że kończą działalność i dziękują klientom za długie czasy razem. Szok. Potem poinformowałam się co do karty plastikowej i wpadłam w tryby machiny-misia na miarę naszych możliwości.
Można sobie zamówić UrbanCard przez Internet, wybrać linie MPK, datę, dzień miesiąca, w którym traci ważność, przesłać swoje zdjęcie i wyrobią ci imienną kartę. Spodziewać by się można było, że ją przyślą do domu - ale nie. Trzeba się po nią pofatygować i odstać w długiej i powolnej kolejce (choć pan przy kompie bardzo się naprawdę starał i był super profesjonalny).

Mija miesiąc i trzeba sobie za kolejny zapłacić już samemu, bez pana. Wkładamy w tym celu UC w specjalne, nowe automaty, w których jest mini-terminal i można zapłacić kartą. W pięciu automat powiedział mi, że nie widzi mojego banku czy coś. Zapłaciłam więc wieczorem przez Internet (a tego dnia musiałam mieć papierowe bilety!) Dostałam mejla, że wszystko OK, zapłacone, a niniejszy mejl jest na to dowodem. Ale nie mogę jeszcze jeździć (nadal kupuję więc papierowe bilety), bo trzeba kartę ZAKODOWAĆ, czyli włożyć we wspomniany już automat i nacisnąć przycisk "zakoduj bilet kupiony przez Internet". 10 automatów (są też we wnętrzach pojazdów) powiedziało mi, że nie widzi jakoś w systemie mojego kupionego biletu i że mogę sobie teraz za niego zapłacić, kartą, ale nie widać mojego banku.

No to jeżdżę na papierowych, a numer do reklamacji ciągle zajęty.

Ktoś, kto wymyślił ten system, jest po prostu głupi. Albo zrobił to specjalnie. Albo ma jakieś problemy ze sobą. Wszystko firmuje Mennica Polska, autorka świrniętych automatów.

Jedyna fajna rzecz to to, że można sobie - np. już w autobusie - kupić bilet przez komórkę. Kanarowi pokazuje się sms potwierdzający wpłatę z komórkowych zasobów. Jak się komuś rozładuje, zanim przyjdzie kanar, to ma pecha.

Update

2011-02-28T21:49:00.000+01:00

Jeszcze parę szczegółów z knajpy z poprzedniego posta:

Warto. Słuchajcie, naprawdę warto.

Była sobie wielka mucha, raz urwała się z łańcucha

2011-02-25T21:17:00.001+01:00

Moja nowa komóra dała mi nowe możliwości. Po tym jak odkryłam, że trzeba ją trzymać poziomo (! co za bzdura), prezentuję mój pierwszy w życiu, pełen dramatycznych zwrotów filmik w stylu Dogmy - o nowej, funkcjonującej od stycznia knajpce na Włodkowica, którą gorąco polecam. Nazywa się "Wydawnictwo" i jest połączona z księgarnią, w tym wielka półka o Wrocławiu. Oczywiście namierzyłam już tyle pozycji "must have", że pora wziąć nadgodziny.

Wymykanie się z domu to mój nowy sport. Przy tych temperaturach niełatwy.

Nie samym Wrocławiem

2011-02-11T23:26:00.000+01:00

Mam znajomego Egipcjanina.

Tak se gadaliśmy wczoraj. Jest w swoim rodzinnym Kairze, jego bliscy są (byli wczoraj) bezpieczni. Po wylogowaniu się z FB zastanawiałam się, co by tu zrobić, w sensie jak by się tu solidaryzować, byle rozsądnie i bez teatralności. Wymyśliłam, że będę oglądać anglojęzyczną Aljazeerę, by być jak najlepiej poinformowaną. Świetnie się ich ogląda, są tacy profesjonalni.
A tu dzisiaj!
Wpisałam mu gratulacje na tablicy - jest offline, pewnie świętuje na majdanie:)
Filmiki, jakie nagrywał i pokazywał, jako żywo przypomniały mi II wojnę światową - mam na myśli zachowanie policji wobec zatrzymanych, mówiąc delikatnie. Te cechy nadal w ludziach są. Boję się tego najbardziej - wojny, spotkania ze zwyrodnialcem o wypranym umyśle.
Tylko co teraz?
Oby poszło w dobrą stronę.
Inszallah:)

Jak to zatytułować? "Marzenia się spełniają?"

2011-02-11T09:23:00.002+01:00

Dwa lata temu (!) pisałam o kościele w podwrocławskim Trestnie, że jest rewelacyjny, ale to i owo ma niestety zniszczone. Nie można go było nazwać zaniedbanym.
Jest to miejsce, do którego zawsze chętnie wracam i jest na samej górze listy miejsc "moich", z niewyjaśnionych powodów, bo formalnie/zdroworozsądkowo nie mam z tym obiektem żadnych układów. Jak jednak widać to tylko pozory.

Podjeżdżam, a tu zegar naprawiony! Zegar, zatrzymany na dziesięć po dziesiątej przez całe moje dzieciństwo i cały czas potem, obiekt moich marzeń, by się tam wdrapać i zajrzeć do zapajęczynionego mechanizmu, że nie wspomnę o wyobrażaniu sobie potwornego zgrzytu klucza przy pierwszej próbie nakręcania (raczej się go nie nakręca:). Jako dziewczyneczka wyobrażałam sobie, że wyjeżdżam w daleki świat, robię tam fortunę na kształt Heleny Rubinstein, potem wracam tylko po to, by sypnąć kasą swoją i moich majętnych przyjaciół na remont zegara. Po czym wracam za granicę cała we łzach, z setkami zdjęć tego wyremontowanego kościoła, by spędzić resztę życia w bujanym fotelu z jakimś egzotycznym widokiem i ze świadomością, że już nigdy nie zobaczę ukochanego Trestna. (Można bić brawo.)

Na szczęście dramatyczny scenariusz się nie spełnił, zegar sobie normalnie chodzi i pokazuje godziny, ja nie muszę szlochać w tych niewygodnych szpilkach. Zapytacie być może, jak to jest, gdy marzenie całego życia się spełnia. Otóż całkiem normalnie. Sprawa mocno przereklamowana. No chodzi i już, i bardzo dobrze.:)

Pojawiły się też inne nowe elementy; np. denkmal.
Odnaleziony, odszorowany i wyeksponowany.

Patrzę długo na nazwiska, nazwiska, nazwiska... Pierwsza wojna nie przeszła obok tej miejscowości.
I co mnie najbardziej cieszy w kwestii tego pomnika:

ZAWSZE. Świeże znicze, i na cmentarzu dawnych mieszkańców też.

...i jest jeszcze - całkiem nowy - odrestaurowany zegar słoneczny. I on, i kościół opatrzony szczodrym opisem, ale światło się odbijało od tablic i nic się nie udało sfotografować... Następnym razem!

Światło w zamkniętym budynku wywołało lawinę dobijania się. Myśl, że zaraz z kimś o tym wszystkim pogadam. Najwyraźniej jednak po prostu zapomnieli zgasić światło, co w pewien miły sposób świadczy o tym, że to miejsce na szczęście żyje.

I wyjazd z Trestna przez chaszcze.
W tą niedzielę nie, bo jestem już z kimś umówiona u siebie, ale w następną wybieram się tam, by zobaczyć, jak jest w środku i przede wszystkim porozmawiać.

Nie wszystkie kościoły miały tyle szcęścia. Zapraszam na niesamowity film, bijący na głowę słynną "Katedrę" Bagińskiego:))))))

Finlandia

2011-02-02T01:48:00.000+01:00

... żartowałam. To u nas.

Wypady - cd.

2011-01-02T22:58:00.001+01:00

Dziś kolejny - i ostatni - odcinek o jesiennych wycieczkach po Dolnym. Tym razem - niespodzianka - Świdnica. Boże, jak ja kocham to miejsce, to już zaczyna być chore. Wczoraj byliśmy tam z wizytą u znajomych. Normalnie mury mówiły do mnie "weź mnie, kup mnie, zamieszkaj tu i daj się wciągnąć w nasz matrix". Faktycznie historia mocno wyziera, podobnie jak np. w Niemczy. Przy tym to wyzieranie jest jakieś takie intensywne, że bałabym się, mieszkając tam, o swoje zdrowie psychiczne.

Makieta Świdnicy w Muzeum Dawnego Kupiectwa. Klasyczne klasztorów dziewięć i gdzieniegdzie domki.

Sentymentalnieję:

Tyle na dziś:*

Trzebnica

2010-12-31T04:40:00.000+01:00

Zdjęcie obrazowego terrorysty o tym samym hajmacie skłoniło mnie do podzielenia się fotami z wczesnojesiennych wycieczek po Dolnym Śląsku. W oknie, podobnie jak w tym na jego zdjęciu, ktoś intensywnie mieszka. Fascynują mnie mieszkania starszych ludzi, pełne ich dziwactw, w które niewątpliwie przekształcą się i nasze zwykłe przyzwyczajenia. Pełne innych mebli. Ze swoimi sztandarowymi atrybutami.
Dla mnie symbolem takiego pełnego ukojenia mieszkania starszej osoby jest szklanka z herbatą i pływającą w niej cytryną. Taki fetysz.
A czasem jeszcze jest coś, co po rosyjsku zwie się podstakannik, taki koszyczek, mówiąc hucznie, na szklankę. Rozbrajają mnie plastikowe.
Oczywiście nie znam wieku osoby tu mieszkającej:)
Pod spodem drzwi z dobrym napisem, nigdzie nie widziałam takich samych.

Okno i dom, i drzwi znajdują się w Trzebnicy; na dowód fota kawałka zespołu przyklasztornego. Tamtejsza bazylika wywarła na mnie pozytywne wrażenie, ale jej otoczenie już mniej. Jadwiga, ta, co podobno miała problem z prysznicem. Może to wcale nieprawda. Dzielna kobieta średniowiecza, lekka neurotyczka, fajna babka? Jaki rodzaj haftu by mi pokazała (bo bym się zapytała)? Czym poczęstowała?

Poniżej kupka nieszczęścia siedzi w cukierni, choć dopiero nauczyła się siedzieć i jeszcze nie powinna za bardzo. Ale tak jej się to podoba, że trudno odmówić. Gdy młodszy syn miał 5 tygodni, zabraliśmy go d Trzebnicy i brylował w parafialnej (przy tej bazylice) kafejce - to nie ta na zdjęciu. Już nie trafiliśmy więcej na nią otwartą, a fajnie było i uważam, że to miły zwyczaj iść po nabożeństwie na kawę, zepsutym zachodnim zwyczajem. I w ogóle zawsze można iść na kawę, a w innym mieście to już absolutnie.

Dwa wrocławskie domy

2010-12-28T01:36:00.000+01:00

Dwa zupełnie różne wrocławskie domy. W jednym silne klimaty lwowskie, przy wyluzowaniu mówi się z domieszką dialektu. W drugim tradycja lwowska jest świadomie przemilczana, resztką sił walczy w kuchni. Ci robią wszyściuteńkie potrawy sami, z wielkim talentem, i są one pracochłonne i pyszne. Ci drudzy głównie latają w stresie po supermarkecie i machają rękami. Z dzieci biegających wokół stołu jedni się cieszą, drudzy się krzywią. Tu ludzi dużo, tam mało. Tu jest mięsko jak najbardziej, tam niech Pan Bóg broni. U jednych zawsze pada w Święta ogrzewanie, u drugich poziom wody w rurach. Choinka obleśnie sztuczna i gigantyczna prawdziwa. Luz i zadęcie. Karp i zero karpia, bo biedne zamordowane zwierzątko ma ości. Kolędy z przytupem kontra rzewne. Początek o 16.30 versus 19.30. Piękne opakowania / worki foliowe.

Wychowankowie tych specyficznych, acz dość uroczych domków postanowili pewnego razu stworzyć trzecią, ZUPEŁNIE INNĄ rodzinę. He he.

A w Wigilię urządzili sobie maraton po obu swojskich klimatach, a to dlatego, by same Święta spędzić ZUPEŁNIE PO SWOJEMU. Wyszło jak zawsze:)))))

Wigilie, kolejność przypadkowa, podobnie jak cech w wyliczance:

I same Święta:

Listy na papierze

2010-12-09T02:17:00.002+01:00

Ponowna wizyta w Muzeum Poczty i Telekomunikacji, które gorąco polecam.

Uwielbiam poczty, nawet czekanie na nich, to wymieszane błoto na kafelkach i przyglądanie się ludziom wśród uspokajającego stukotu pieczątek.

Choć tak naprawdę doceniam swój zawód dość wolnego strzelca, który pozwala mi na spokojne kawki z gapieniem się w poranne okno, to mam takie niepoważne marzenie, by pracować na poczcie i przystawiać pieczątki w miłym towarzystwie, jeść kanapki z papieru śniadaniowego i znać się na tych wszystkich rentach, opłatach... I miałabym wtedy cel: być miłą dla petentów i szybką jak morska bryza. No i papier pakowy, jego zapach; sznurki; specyficzne pocztówki "imieninowe", z przedziwnie zaaranżowaną martwą naturą... Dziecinne mrzonki. Oczywiście poległabym przy drugiej lub trzeciej próbie wstania na tak rano:)

Nadrabiam kultem wysyłania listów na papierze i chodzenia "na pocztę", im mniejszą, tym lepszą.

CK sznyt:

Pamiętacie te znaczki? Były wszędzie!

I wielki finał - naprawdę wielki - w ostatniej sali oryginalny osiemnastowieczny, polski dyliżans pocztowy!! Jest gigantyczny, a na samej górze jeszcze siadywali podróżni. Klimaty typu: poczta przyjechała, i wszyscy lecą do dyliżansu sprawdzić, czy nie ma czegoś dla nich. Sześć koni. Hamowanie parę kilometrów przed celem.
Młodemu pozwolili wejść do środka, bo był grzeczny, a my za ciężcy.

Z zaciekawieniem obserwuję, jak zmienia się moje myślenie o muzeach. Jako dziecko nie wyobrażałam sobie, żeby coś dotknąć, potem niesmaczyły mnie zachodnie muzea typu interaktywnego z mnóstwem guziczków do przyciskania, a teraz sama chcę wszystko obmacywać i nie widzę w tym niczego takiego.

Unplugged

2010-12-03T22:14:00.002+01:00

Trochę jestem unplugged.

Trochę bardzo zmęczona, trochę rozkojarzona, a trochę jednak się zbieram. Pomysły, nieprzeczytane książki, niespotkani ludzie dają się pomału zagonić do orgenajzerów, różnych takich szufladek, na różowe karteczki, do telefonu...

Różne miejsca pukają i chcą, by je wziąć pod uwagę... góry, zielona Ukraina, kawowo-deszczowa Świdnica, coś tam w Cieszynie... albo i to było na Ukrainie...

Ale głównie to zaszyć się i spać, spać i spać...

Pierwszy dzień bez białego królika

2010-11-27T03:17:00.000+01:00

Biały królik zmarł, bo złapał jakiegoś wirusa, który porobił swoje mutacje. Gdybym była sama, poradziłabym sobie z tym po swojemu - uznałabym, że już po wszystkim i że jest OK, wyciągnęłabym wnioski, zamroziła. Ponieważ jest dziecko, jest i więcej emocji.
Od jutra będzie tak, że pójdę do pracy, zacznę robić kawę, kręcić się i odhaczać kolejne sprawy. Biały królik nieuchronnie odejdzie w przeszłość, co martwi mnie na równi z samą stratą. Na razie jest pora na stawienie czoła przedmiotom, których używał - słoiczki z żarciem w ostatnich dniach, strzykawki, trzeba posprzątać i usunąć klatkę, wyprać spodnie, które ofutrzył.
Jest jeszcze czarny królik, zdrowy, słodki i gruby.

I na powierzchnię tego wszystkiego przesącza się istotna myśl, że wszyscy będziemy musieli follow the white rabbit.

Nowe czasy

2010-10-29T05:55:00.001+02:00

Pisałam kiedyś o kościele w Trestnie, tuż tuż za tablicą "Wrocław". Kilkaset metrów za nim jest cmentarz, o którym zbierałam się napisać bardzo, bardzo długo. Odkąd go zobaczyłam w głębokim dzieciństwie, zrozumiałam, że zawsze będę się tam czuć jak u siebie w domu, że tak ryzykownie powiem.

Są tam kwatery Polaków z lat 70-tych i mniej więcej tyle samo grobów poniemieckich z okresu wojny, z czego większość stanowią groby dzieci. Gdy tam wchodzę, rzucam familiarnie "Cześć, Szkopy" i mówię Vater unser. (Swoją drogą, pamiętacie rewelacyjne wykonanie VU w "Ziemi Obiecanej"?) Gdy się kiedyś spotkamy po drugiej stronie, to dopiero będzie heca.

Grób zapomnianego dziecka i mój syn; poniżej "ukochana siostrzyczka" Sigrid - nie wyobrażam sobie takiej straty.

Kilka lat temu cmentarz był w fatalnym stanie, odnowiono go jednak i nagrobki zaczęły prezentować się świetnie. Ale po tegorocznej powodzi znowu jest fatalnie.Trestno prawie co roku podmaka, a podczas powodzi tworzy się w tym miejscu jakby wyspa, często wyspa po kolana w wodzie.

Poniżej grób w jakiś sposób mi najbliższy - na kamieniu stoi tylko "Christian" i data śmierci. Moja przyjaciółka - historyczka widzi dwa rozwiązania:
1) wojenna sierota (niemowlę?), bez pełnych danych, znaleziono i ochrzczono pierwszym lepszym imieniem, jakie się przy chrzcie nasuwa
2) dziecko kogoś znanego, np. właściciela wsi, więc wszyscy wiedzieli, co to za Christian.
Oczywiście są jeszcze inne możliwości. Są też być może dokumenty, w sumie wiedziałbym, gdzie i jak ich szukać, i niewykluczone, że kiedyś dokopię się do tożsamości Christiana, równolatka mojego syna.

Po powodzi w nagrobek wżarł się jakiś wrednie ekspansywny porost i litery są prawie nieczytelne. Zamierzam kupić specyfik i zająć się tym. Litery można potem pociągnąć farbką modelarską, kolega uratował tak kilka starych pomników.

Młody pierwszy raz wstał sam, "z podpórką"... widać, jak go to cieszy.
Zdjęcia robione kilka miesięcy temu.

Spójrz na nich

2010-10-10T00:23:00.001+02:00

W Pasażu Grunwaldzkim, takiej galerii handlowej, jest parę miejsc, w których niechętnie, ale bywamy - na przykład lody Grycana na samej górze.

Ten architektoniczny koszmarek mieści się na placu Grunwaldzkim, jednym z głównych węzłów komunikacyjnych. Niedaleko jest dzielnica zwana Ostrów Tumski, wyspa calusieńka w kościołach z różnych okresów. Jest na niej m. in. katolicka katedra Wrocławia.

W ostatnim okresie oblężenia przez wojska radzieckie zapadła decyzja o wybudowaniu na dzisiejszym pl. Grunwaldzkim lotniska, by ewakuować ludność (czytaj: wojskowe szychy. Kto nie trzymał z partią, był spokojnie pozostawiany za karę na pastwę czerwonoarmistów).

Dla nakreślenia ogólnej sytuacji dodam, co miejscowi oczywiście doskonale wiedzą: Breslau bronił się dłużej, niż do końca, szalone dowództwo obrony zmuszało niedobitki mieszkańców do nielogicznych a heroicznych zachowań nawet już po kapitulacji Berlina, w zniszczonym mieście panowała atmosfera obłędu, wojsko i inne grupy militarne niepotrzebnie z logicznego punktu widzenia wysadzały budynki i niszczyły resztki mienia w prywatnych mieszkaniach, by nie były ułatwieniem i zapleczem dla wkraczających Rosjan. Samobójstwa, terror, triumf bezmyślności. Głowy obu Kościołów stworzyły delegację, która próbowała przekonać głównodowodzącego, by się nie wygłupiał, bo wojna jest skończona.

Niemniej pas startowy budowano dalej, pod ostrzałem z samolotów, bez sensu (dokąd mieliby odlecieć uciekinierzy), doprowadzając na plac budowy pod groźbą śmierci kolejnych robotników, mężczyzn od 10 roku życia, kobiety od 12 i rosyjskich jeńców.

Wyrzucono i spalono wszystko z budynków, wysadzono większość z nich, bo nie był to wówczas bynajmniej plac, tylko dzielnica profesorów pobliskiej Politechniki, czyli szeregi pałacowych willi, porównywalnych z tymi na dzisiejszej ul. Powstańców Śląskich (też mocno przetrzebionej, ale tam chociaż co nieco widać). Podczas budowy ronda kilka lat temu odkryto piwnice niektórych z tych domów, dające podobno wyobrażenie o ich bogatym wyposażeniu.

Wg relacji świadków na raz pracowało na tych gruzach budując lotnisko ok. 60 tys. osób. 10 - 15 tysięcy ludzi zostało zabitych podczas oczywistych w takiej sytuacji nalotów. Cały Wrocław jest jednym wielkim cmentarzem, ale nigdzie nie ma chyba takiego nagromadzenia ciał jak tutaj.
Z lotniska zdążył odlecieć tylko jeden samolot, z gauleiterem Karlem Hanke odpowiedzialnym za podejmowanie takich decyzji (obok dwóch dowódców twierdzy). Dostał się do Czech i zginął z rąk tamtejszych partyzantów.
Choć zabrzmi to może dziwnie, zawsze gdy jestem na placu Grunwaldzkim, mniej lub bardziej myślę o tym.
Zdjęcia mogą mylić, uspokajam więc wszystkich: mój synek oczywiście nic o tym nie wie. Helikopter wziął ze sobą tak o.

Love is in the air - chodzi o to drugie zdjęcie

2010-10-07T23:25:00.002+02:00

Moi mili!

Ponieważ nie chcę zadręczać Was tematem dzieci (wiem, jakie to straszne, sama uciekam od ludzi gadających tylko o dzieciach), a jednocześnie mam potrzebę podzielenia się z innymi rodzicami pomysłami na spędzanie z dziećmi czasu (bo tyle już nabrałam pomysłów od innych, może i moje się komuś przydadzą), zapraszam zainteresowanych w zupełnie inne miejsce pod wiele mówiącym tytułem:

"Pipi, dziąbi słodkie Bąbi"

Kocham swój Heimat

2010-10-02T21:10:00.001+02:00

Politechniczny dizajn

2010-09-24T21:57:00.016+02:00

Na Wybrzeżu Wyspiańskiego stoi specyficzny budynek zwany "serowcem", cały podziurkowany, co ma nawiązywać do taśmy perforowanej. Należy do Politechniki. Zdobywca architektonicznych nagród, ale zdaje się mieć wielu przeciwników (czyli takich, co mówią bleeeee). Mi się bardzo podoba, pozwoliłam sobie na sesję na ostatnim piętrze. Od środka jest jeszcze fajniejszy:)

A za oknem ta nostalgiczna Odra...
W paru miejscach wisi równie nostalgiczny plakat.

Ty zapisałsa dabrawolcem?!

2010-09-16T04:05:00.016+02:00

Da ili niet?!! Chciałaś mieć dzieci?! To czemu teraz narzekasz, że nie możesz niczego zrobić, wstać, położyć się, usiąść?!!!

Czemu się ze mną nie bawisz czemu ciągle za mną łazisz czemu nie mogę ci mieszać w talerzu czemu nie śpisz czemu znowu śpisz czemu mnie nie podrzucasz czemu nie mogę ściągać skarpetek?!! Czemu?!

Owieczka zemdlała ale tobie nie wolno!

Zdjęcia robione w nowej knajpce koło ZOO, o której wspomniałam trzy posty niżej. Jest naprawdę fajnie, smacznie i niedrogo. Gdy klikniecie w fotki obrazów, ukażą się znane, stare fotografie, na podstawie których je namalowano.

Tak wyglądał ten budyneczek przed wydzierżawieniem i remontem (trzy poniższe zdjęcia z mojego ukochanego portalu www.wroclaw.hydral.com.pl) Jest to stare wejście do ZOO, obecnie tylko wyjście - nie można tu kupić biletów. Dom strasznie klimatyczny, całe dzieciństwo chciałam w nim mieszkać, teraz oczywiście też, i pić kawę patrząc przez te cudne okienka. Połowę da się zrobić:)

A przed wojną (ach suknie):

W knajpce jest album pokazujący, z czym musieli walczyć nowi gospodarze. Na pociechę wszystkim remontującym stare domy.

Muzeum architektury

2010-09-08T15:23:00.016+02:00

Jest to jedyne w Polsce muzeum architektury, ze strony wynika, że dzieją się tam cuda wianki, ale w dzisiejszą, darmową zresztą środę wydało mi się kompletnie martwe, z niewykorzystanym potencjałem (patio!). Niemniej polecam z całego serca, nietypowa naprawdę atmosfera.

Zdjęcie zrobione 3,5 roku po skończeniu wojny pokazuje, jak powoli szła odbudowa. Przydało się do tłumaczenia młodemu, że wojna jest zła, i wszystkie cholerne zabawy w strzelanie, jak i strzelby, też są złe, bo jest to w gruncie rzeczy zabawa w wojnę, która jest zła i nie do zabawy. Przydała się do czegoś ta dziura w suficie, bo niedawno poinformowany przez kolegę bawił się, że samolot strzela. No to teraz ma czarno na białym skutki takiego strzelania. Zrobiło wrażenie, widać było, że nie zdawał sobie sprawy, w co się bawi. No i rewelacyjnie.

Muzeum mieści się w byłym klasztorze.

Na podłogach, ścianach wyeksponowane są fragmenty z budynków, głównie kościołów, zniszczonych podczas wojny. Nie wszystko wróciło na swoje dawne miejsce podczas odbudowy.

Polowałam jak zwykle na dawnych mieszkańców Wrocławia, moich byłych sąsiadów:)
Uwielbiam wyobrażać sobie, że się z nimi zaznajamiam:

Synak obdarzał czułością pewnego pana, dopytywał, kim był i co by było, gdyby on żył w jego czasach, głaskał go po twarzy. No cóż, powiedziałam, pewnie spotkalibyście się na ulicy.

A w pobliskiej Galerii Dominikańskiej, takim centrum handlowym:

Siądź pod mym liściem

2010-08-28T06:45:00.020+02:00

Ostatnio łażę po ruinach, nieprawdopodobne wprost, ile opustoszałych, walących się budynków jest na terenie Wrocławia. Miasto tłoczy budynki na jednych obszarach, na innych pozwala na nieskrępowany rozkład i marnotrawienie przestrzeni. Choć to nieekonomiczne, niech sobie jeszcze postoją...

Chodzę po nich nie rozumiejąc czasem, do czego były przeznaczone. Dziwne jak na nasze myślenie o użyteczności rozwiązania, zaskakujące zdobnictwo. Z drugiej jednak strony pewne fragmenty tych domów są dla mnie dramatycznie bliskie, o oczywistym zastosowaniu, waham się, czy nie powiedzieć - pełne życia, choć oczywiście o tym od dawna nie może być mowy. Zwłaszcza schody.

Szukam, jasna sprawa, przedmiotów, ale po tylu latach jest na to znikoma szansa. Ogranicza mnie dzieciak w chuście, odpadają więc piętra.
Dzieciak w chuście paradoksalnie przydaje się jednak w takich wyprawach, w przypadku miejsc nie do końca opuszczonych. Powodowana jakąś nieznaną mi wcześniej formą bezczelności kilka razy wepchałam się do czyjejś obłędnej bramy, na rozlatujące się podwórko, siadam na czyichś schodach... Odpoczywającej mamy nie wyrzuca się, tylko z nią gada i częstuje piciem. Próbuję podpytać przy okazji o byłych właścicieli.

Dzielnica Psie Pole:

Sępolno, dostojne i prestiżowe:

A tu jeszcze opuszczony kościół w Unisławiu Śląskim. Jest na terenie prywatnym i trudno się było do niego dobrać:)

I jeszcze jeden, ale na innych terenach. I w ogóle jak się wpisze w Youtube "opuszczony"...

Taki żart

2010-08-15T23:21:00.009+02:00

Którą wybierasz?..

Bo ja lokalną!

Zdjęcia zrobione w pewnej nowiuteńkiej, jeszcze farbą pachnącej knajpce koło ZOO, do której na pewno na tym blogu wrócę. Zagościłam tam w ramach jednej z akcji "a co tam!" - niby z dzieckiem do lekarza, ale jak mi zasnęło uroczo, nie chciałam budzić i poszłam coś zjeść w ciszy... Jak widać, właściciele pysznym jedzeniem i otwartą na różne propozycje prenumeratą próbują przyczynić się do pogodzenia naszego podzielonego społeczeństwa.
Osobiście po zerknięciu do "Dużego Formatu" i, żeby nie było, na pierwszą stronę "Rzeczpospolitej", przeczytałam od deski do deski tą lokalną.
Słodkie pipi wstało i koniec czytania. Ale i pojawiła się decyzja o regularnym kupowaniu lokalnej prasy, wiązaniu sznureczkiem i składowaniu na strychu dla przyszłych pokoleń.

Uzdrowisko

2010-08-09T11:33:00.014+02:00

Spędziliśmy cudowny weekend dzięki znajomym, którzy zaprosili nas do kurortu, w którym pięć lat temu wzięli ślub. Rocznicowe nabożeństwo w maleńkiej cerkwi, postawionej w 1901 dla zagranicznych kuracjuszy. Matko, może ma metr na metr:) Tak kameralnej świątyni jeszcze nie widziałam:) Choć prawosławne klimaty to dla mnie nie dziwota (zasługa multi-kulti Wrocławia), to tu (tam) ma minimalistyczno-protestancka dusza zamarła, zassała się i zapomniała robić zdjęcia. A szkoda.

Następnie, nadal chwiejąc się na nogach, ale i zaganiając hasające jak motylki dzieci, dopełzliśmy do miejsca zwanego przed wojną Villa Elsa, gdzie dziś mamy Ekumeniczny Ośrodek Spotkań Integracyjnych przy Cerkwi w Sokołowsku . Można zatrzymać się w nim jak najbardziej, wynająć pokój, najeść się.

Klimat przedwojenny, ale absolutnie bez stylizowań i pretensji. Poznaliśmy Panią, która zaprojektowała kolorystyczną i w ogóle stylistyczną stronę remontu, jaki niedawno się tam skończył. Efekt jej pracy jest zachwycający.

Drewniane elementy, typu drzwi i schody, pokrywane przez lata różnorakimi farbami, zostały lekko opalone i odrapane. Chyba jest to tylko etap do dalszego retuszu, ale póki co jest jak jest i jak dla mnie mogłoby tak zostać. Widać wiele warstw na raz na naturalnym tle drewna.

Oryginalne posadzki mają niebieskie wstawki i to one decydują o kolorze innych rzeczy, nawet tak dużych, jak drzwi. Chociaż są malutkie i dyskretne, pokazują, kto tu rządzi. I chwała projektantce za to.

W nocy był deszcz, spokój i ognisko. Spełniłam swoje marzenie wołające do mnie, odkąd pojawiły się dzieci: wpakowałam się w absolutnie pustym i cichym pokoju pod usmiechniętą kołdrę i pogapiłam się w biały sufit. Tylko przez kilka minut:)))) Jednak ciągnęło do ludzi:)

Malarka

2010-07-29T12:31:00.013+02:00

Jedna z osób, które siedzą pod Ratuszem ze swoimi obrazami, to szczęśliwym trafem moja spowinowacona ciocia. Odwiedziłam ją pierwszy raz w jej mieszkaniu.
Wcześniej dostawałam od niej całą masę ekstrawaganckich ciuchów. Ta osiemdziesięcioletnia dziś pani musiała nieźle szokować imażem (i może nie tylko? popytam ją, gdy się lepiej poznamy!), wdzianka z jej młodości są bardzo odważne - nie to, że roznegliżowane, wcale nie - ale takie... określiłabym to jako ostre etno... ocierające się o scenę, również dlatego, że bardzo umowne, ale nadal do noszenia i nadal w dobrym, minimalistycznym stylu. Oczywiście to ocena na dzisiejsze czasy, a jak ją wówczas widziano? Któż to wie, któż to wie. Jako że babeczka była wówczas przy kości, całą ciążę przehulałam w takich ciuchach:P

"Jak nauczyłam się malować? Ja zawsze malowałam - tworzyłam - od dziecka, jak moi rodzice i mnóstwo innych członków rodziny. Wychowałam się w Białowieży, do dziś pamiętam dzikie lasy, a w nich zwierzęta; wszystko to jest bardzo moje."

To coś na górnym zdjęciu to oczywiście ratusz we Wrocławiu, czego oczekują klienci. Jakość zdjęć stąd, że światło było niepokojące:P

Teściowa

2010-06-16T03:28:00.008+02:00

Ceramiczne szaleństwo w kawiarni

2010-06-09T23:08:00.017+02:00

Odkryłam kawiarenkę w samym budynku Hali Stulecia, jest w niej mnóstwo niezwykłych, ceramicznych powierzchni. Duże kafle z, jak mi się zdaje, majoliką (takie przelewające się mazy ze szkła), stoliki jakby wysypane piaskiem i pokryte konkretnie wypukłym, ceramicznym lukrem, takież misy. W rozmowie wydało się, że jeden z właścicieli jest rzeźbiarzem.
Oczywiście wpadliśmy w zupełne szaleństwo macania.

A całościowo wygląda to jakoś tak:

Super miejsce na poranną kawkę plus wyborcza.

Buddenbrookowie

2010-06-04T22:08:00.021+02:00

Wrocławski port - tak, tak, Wrocław też należał do Hanzy.

W jakimś stopniu, w jakiś sposób, w budynkach połowicznie zburzonych, obstrzelanych, z rosyjskimi napisami tu i ówdzie, funkcjonuje skup i magazynowanie zboża. Większa część obiektu oczywiście jest z tego procederu wyłączona, a jeszcze większa - nie istnieje.

Oszałamiający, mocno okropny zapach fermentującego na deszczu zboża.

W tym miejscu urządzenia pokryte są grubym, lepkim pyłem zbożowym.

A cała reszta opuszczona.

Przez wizjer:

...i przez stłuczona szybkę:

Ech połazić by po opuszczonych piętrach!.. Kiedyś to miejsce było zapewne pełne życia, pracy, ludzi noszących worki i siedzących w kancelarii, buczenia statków i obliczania. Czyjeś codzienne, męczące zajęcie i jeden z etapów czyichś wielkich interesów.
Tacy Buddenbrookowie na miarę naszych możliwości:)
Jedno z miejsc typu "czas stop". Ale zegar, otoczony mnóstwem ozdobnego żelastwa, chodzi.

A tu trailer ekranizacji mojej ulubionej powieści:)

Kryzys wieku średniego

2010-05-31T00:15:00.007+02:00

Świeczek powinno być znacznie więcej. Nie bójmy się tego słowa - kilka opakowań. Mojego małego, szyderczego torcika nawet nie zjadłam sama - został rozciapciany i zjedzony przez rodzinę.

Nasuwa się niejaki bilans:
-dwa artykuły, w tym jeden rozgrzebany
-nierówna walka z remontem
-doktorat rozgrzebany
-tłumaczenie dwóch książek stoi
-ale jednej poszło
-dwa bardzo udane dzieciaki
-zero ciuchów (marudzę)
-lista książek do przeczytania nie maleje
-jeden porządnie prowadzony notes
-moja słynna siła spokoju nadal działa
-pomysły nadal powstają
-zdrowie pada
-moje własne dziecko, trzyletnie, którego urok do niedawna polegał i na tym, że mogłam być spocona, rozczochrana, ubrana w cokolwiek a i tak się mną zachwycało, każe mi teraz ubierać się bardziej kolorowo, nosić biżuterię i robić makijaż

Wszystko jest kwestią organizacji, jak to mówią
dodałabym, że i braku dezorganizacji
pracować itp. da się tylko w nocy
która jest od spania!
codziennie nie mam siły podjąć kolejnego dnia, ale jak się łatwo domyślacie, podejmuję
i jeszcze się nim zachwycam
co źle organizuję
może to lenistwo
albo lenistwo w organizowaniu
albo nie
kto to wie

student pożyczył od koleżanki wynik całorocznej pracy, podpisał swoim nazwiskiem i spróbował dostać zaliczenie tudzież to opublikować; cofnęłam zaliczenie gdy się dowiedziałam, co zostało skomentowane, że jestem nie z tej epoki
he he

czasami czuję się jak mała dziewczynka, a czasem jak super obcykana ze wszystkim starsza osoba

Jak ktoś ma ochotę napisać, ze wszystko jest ze mną OK, to proszę niech napisze. Wydrukuję sobie i będę to miała na piśmie;)

A jakby mnie ktoś spotkał w realu, to proponuję postępować wg poniższej instrukcji:

W naszym ZOO fajne jest to, że niektóre zwierzaki są "luzem", nawet czasami zastanawiające jest,dlaczego tak bardzo luzem. No ale skoro wcale nie planują zwiewania, to chyba wszystko OK.

Trauma z dzieciństwa - reaktywacja

2010-05-26T17:28:00.011+02:00

Najstraszliwszym muzeum z dzieciństwa jest dla mnie bezsprzecznie Przyrodnicze z ul. Sienkiewicza, i wcale nie chodzi o kości, o tego wypchanego orangutana (chciałam napisać, co jest z nim nie tak, ale się rozmyśliłam, bo może akurat szykujecie jakieś pyszności), tylko o potworną KLATKĘ SCHODOWĄ, stromą to mało powiedziane. Jako mała dziewczynka patrzyłam z dołu na łeb żubra i kręciło mi się w głowie, do tego jeszcze ten ptak, wrażenie, że leci, potęgowało efekt niebezpiecznej wysokości.

Spójrzcie tylko sami.

Zdecydowałam jednak, ze pora pokazać to i owo synkowi. Przyklejona do ściany, z uśmiechem na pobladłej twarzy pełzłam w górę. Upiory z dzieciństwa miały ubaw.

To duże i pokręcone na dole to odlew jedynego na świecie kompletnego nosorożca włochatego, zresztą odnalezionego w Polsce, w 1929 roku w pobliżu Staruni koło Lwowa;)

Na stronie muzeum wyczytałam, że zrobiło się bardzo nowoczesne, interaktywne i multimedialne nieomal. Nie znalazłam jednak na szczęście żadnych migających światełek do przyciskania, a dokładnie to samo, co było ponad 20 lat temu. Gabloty z charakterystycznie wypolerowanego drewna. Ta sama wybrana z milionów pchła pod mikroskopem i te same maciupeńkie muszki, nad którymi uprzejmie się dziwiłam. Szkielet słonia jakby przestawiony. Ciekawe, czy wspomnienie taty podnoszącego mnie, bym dotknęła kłów, podczas gdy uwierała mnie jakaś okropnie wełniana szkocka spódniczka jest prawdziwe.

Oczywiście jest tam więcej sal, ale popstrykałam tylko kości ze względu na ich pewną fotogeniczność, elegancję.

Wieloryb już nie robi wrażenia. Ale wypchane arktyczne fokopodobne stwory natychmiastowym, bolesnym szarpnięciem wyciągnęły wspomnienia o czasach, gdy zaczytywałam się w Centkiewiczach i chciałam zostać radiotelegrafistką na statku wielorybniczym, i tak tylko płynąć i płynąć z kubkiem kawy w ręku.

Wszystkie te stwory jakby zawitały do nas prosto z lat dwudziestych. Patrząc na ich skórę czuje się ich łowcę, pana w pumpach i kapeluszu, z mnóstwem szklano-metalowych gadżetów typu lupa. Z rakietami śnieznymi, wyblakłym kaskiem tropikalnym, mówiącego w języku któregoś z kolonialnych krajów.

Innych eksponatów brak.

Myślę też o autorze tego budynku, co mu przyświecało, gdy tworzył tą cholerną klatkę schodowąi przedziwnie porozmieszczane sale.

A więc to tak

2010-05-21T18:17:00.014+02:00

Nieco niżej pokazałam tereny spacerowe nad Odrą. Dzisiaj ok. 15.00 wyglądały tak:

...i im dalej się szło pod prąd nurtu rzeki, tym było gorzej.
Wczoraj był zagmatwany, ciekawy socjologicznie dzień. Piłam południową kawkę, gdy zadzwoniła Mama, że jej szef dostał info o wyłączeniu wody wieczorem, bo w nocy ma zalać pompy pompujące nam wodę do kranów i nie chcą, by popłynął do mieszkań syf. Napełniłam 3 wiadra i woda zniknęła na kilka godzin (później wyszedł oficjalny komunikat, że nic takiego nie było i nie jest planowane i że to plotka). Następnie westchnęłam, przejęłam inicjatywę, załadowałam młode do chusty i wózka i wyszłam na wrocławską ulicę.

Panował tam ogólny luzik. E tam, nic tym razem nie będzie. Gdy jednak dotarłam do najbliższego mostu, zrzedła mi mina. Poza tym most cały drżał, czego wcześniej nie robił. Chojracko stanęłam na jego środku i wygłosiłam pogadankę o powodzi, skąd się bierze itp. rzeczowym i sympatycznym tonem, by zminimalizować skutki ewentualnej paniki, z którą mogliśmy się zetknąć (albo i wykonać) później jakby jednak, jednak coś.

Synek zareagował pięknie i równie rzeczowo i spokojnie: "czy będziemy musieli uciekać?" (nic takiego nie sugerowałam!); "nie chcę stąd uciekać, to miasto jest fajne, może potem tu wróćmy" (za tak wczesne poczucie hajmatowości dostanie wielkie lody); następnie zainteresował się, co robią teraz rodzina i znajomi i "można tam wpaść i umrzeć. Nie chcę, żeby ktoś umarł". Ja też nie chcę - nikt nie umrze! - skłamałam i poszliśmy z uśmiechem kupić powodziowy ekwipunek - mokre chusteczki, żarcie i lizaki.

Przy powrocie - ileż czasu mogą zająć takie zakupy? - zauważyłam pół metra więcej wody i nietęgie już miny wszystkich, ale to wszystkich mijanych. Przyjaciele z komórki mieli zajęte. Leciutka psychoza wisiała nad przechodniami i zbierała się w sobie. Jednak, jednak w tzw. takich chwilach czuje się potrzebę bycia z innym człowiekiem. Nie wykazałam się siłą charakteru i zapukałam do sąsiadki.

Wkrótce siedziałyśmy w jej kuchni siorbiąc kawę. Przepiękne, przespokojne Sępolno za oknem jakby lekko nasłuchiwało. Włączyłyśmy wesołą muzykę i tańczyłyśmy z dziećmi. Namnożyły się nagle sygnały karetek. Następnie zemdlałam. Ocknęłam i połączyłam te fakty z mocno odczuwalnym szaleństwem ciśnienia.

Kolejne godziny minęły z dala od tematu. A dziś rano wybrałam się na sprawdzający spacer:

I żeby nie było, fotografowałam nie tylko wodę, ale z ogromną miłością budynki, które wzdłóż wału przeciwpowodziowego stoją. I które, by posłużyć się słowami współtowarzyszki spaceru, "powinny się dygać".

Teraz dzwoni znajomy, że na Psim Polu pilnie potrzebni są ochotnicy, chyba przerwało wał. Do pokoju przez okno wdziera się intensywny zapach basenu, świeżutkiej, chłodnej wody, choć ta powodziowa wcale taka nie jest. Skąd się wziął?

W 1997 mieliśmy w mieszkaniu 3,5 m wody. Parkiety spuchły w półmetrowe bąble. Pralka w piwnicy podskakiwała pod sufitem i wybiła w nim dziurę. Hermetyczne drzwi od garażu zostały wysadzone ciśnieniem powietrza wewnątrz i odpłynęły. Orzech i wiśnia udusiły się. Książeczki z dzieciństwa trzeba było kurde wyrzucić. A specjalne szwedzkie maszyny z przyssawkami wypompowywały nam ze ścian wanny wody. Teraz ma nie być aż tak. Czekamy na Falę, ma być niby o czwartej rano. Albo o szóstej? Wysoka na 6m, albo na 8.

Egoistycznie powiem:
teraz mieszkam wyżej niż wtedy.

Wystąpiły foki z wrocławskiego fokarium po remoncie. Już nie jest jeziorem z zupą, z której co jakiś czas wychyla się łepek i znika pod wodą, tylko naprawdę super atrakcją. Na pierwszym zdjęciu: pół sfery sięga w głąb basenu, można "wejść" do fok. Czasami przypływają i tulą się do włażących tam dzieci.

Nieformalnie

2010-05-07T09:49:00.019+02:00

Ostatnio przemęczenie przegięło.

Oddaję się więc mojej głównej przyjemności, a mianowicie jechaniu przez dolnośląskie wsie. Na pewnych trasach znam już chyba każda chałupkę...
To wsie typu ulicowego. Czyli wszystko mam wzdłuż jezdni podane jak na tacy.
Kawa lub wino, muzyka nie chcecie wiedzieć jaka, mój ulubiony czarny żakiecik i fajne buty - jadę, patrzę i jestem happy.
Idą ludzie, wyskakują psy, ja odpływam.

Słodki widok: masyw Ślęży.

Widok nabiera rumieńców, gdy pojawiają się pod masywem wioski:

Wioski, powiedzmy to sobie szczerze, długo nie pociągną. Zdaję sobie sprawę, że za 20 lat większości tych domostw już nie będzie. Pozapadane jak siodła dachy, odpadający tak typowy i najcudowniejszy, poniemiecki "baranek". Drzewa wyrastające z podłogi stodół. Pokonana przez czas solidność dziś niewyobrażalna, może nawet w dobie kupowalności i łatwej zastępowalności wszystkiego niepotrzebna. Albo właśnie bardzo pożądana.

A dokąd, a dokąd przemęczona Sarcia tak gna?

Tak jest - do Świdnicy. A gdzieżby.

Trochę nieformalnych ujęć Kościoła Pokoju.

Od ulicy, od ogrodu, od kawiarni. A potem miłe i inspirujące spotkanie. Na zmęczenie i zakręcenie dobrze jest wcinać magnez i powymieniać myśli.

Pozdrawiamy Holandię:)

2010-05-03T20:54:00.016+02:00

Z okazji Dnia Królowej malutki fragment Rynku promował Holandię. Ponieważ mieszkałam przez kilka lat w Amsterdamie, z sentymentu dowlokłam się pod ratusz (słyszałam opinię, że prawdziwy wrocławianin nie bywa na Rynku - coś w tym jest).

Dzień Królowej jest dniem urodzin królowej, panującej im konstytucyjnie Małgorzaty, 30. kwietnia. Polega na okazji do celebrowania bycia Holendrem połączonej z okazją do wolnego od podatków handlu, wszechobecnego, na ulicach, chodnikach, dywanikach, powszechny pchli targ w całym kraju. Podoba mi się świętowanie w ten sposób. Handlem w końcu Niderlandy zasłynęły. Na nogi stanęły. Parafia rośnie w siłę, a społeczeństwo w dostatek, jak mawia mój dobry kolega.

Na prowincji i w niektórych dzielnicach dużych miast to raczej zabawa sąsiadów, wygłupy, kupowanie od siebie nawzajem wyszczerbionej cukierniczki, którą się widywało podczas pożyczania cukru. W centrum to cały przemysł, przygotowywane od dawna produkty, brodzenie - dosłowne! - po kostki w śmieciach, pomarańczowych (dynastia Oranje) akcesoriach, zamarihuanowanych turystach. Paskudztwo i hałas, tfu.

Sympatycznie wyszły wrocławskie mini obchody. Można promować swój kraj bez zadęcia, martyrologii, oscypka. Można nauczyć innych swoich gier:)

Słynna holenderska gra, grałam zawzięcie w pewnej amsterdamskiej parafii po nabożeństwach:)))
Trzeba szurnąć drewnianymi krążkami tak, aby wpadły w otwory, każdy otwór jest oznaczony jakąś ilością punktów.

Pan Holender pokazał, Polacy próbują.

Druga gra to "kulki", zawsze podobały mi się woreczki ze szklanymi kulkami, a nie wiedziałam, o co w tym chodzi. Musi być dołek i każdy z tego samego stanowiska trafia do niego. W drugiej rundzie ten, co ma kulkę najbliżej, próbuje ponownie. Potem kolejni, a jak ktoś trafi, ma dodatkową kolejkę i wykorzystuje kulkę innego grającego. Jest wiele wariantów tej gry.

Holenderski luzik:
Czasem mi go brakuje, czasem sobie organizuję...

Kącik do robienia pomarańczowych koron:

Takie fajne cukierki można było wygrać, tylko trzeba było odpowiedzieć na wylosowane pytanie o Holandii:

...piórko z boa, którym owinięci byli niektórzy znalazłam następnego dnia w zupełnie innej części miasta:

Z innych niż Wrocław fajnych miast Amsterdam jest u mnie wysoko, zaraz po Świdnicy:)))))
Puszczam mu całusa: :*

Po prostu fajny spacer

2010-05-01T05:27:00.002+02:00

Kawa do termosa, chusta + wózek.
Tak naprawdę to reklama wrocławskich terenów spacerowych.
Za tą dużą łąką płynie Odra.
Zapraszamy:)

Póki my żyjemy

2010-04-13T22:20:00.019+02:00

Już mam naprawdę dość i nakładam sobie szlaban na słowo "samolot".
Niemniej jednak samolot rozpanoszył się mocno w mojej głowie.

Mdłości z przedawkowania; cieszę się, że nie mam TV która dopiero daje czadu, ale i net nas nie oszczędza.
Mdłości fizyczne; choć jestem wnuczką lekarza sądowego i takie tematy tudzież zdjęcia (!) pojawiały się w domu, źle znoszę doniesienia o tym, po czym kogo zidentyfikowali. To chyba niepotrzebne informacje, tak mi się jakby wydaje.

Pierwsze wrażenie: niektórzy z nich w pewnym momencie życia stali się postaciami z komiksu; pozwalaliśmy im wygłaszać piramidalne bzdury, należy to bowiem do gatunku. Śledziliśmy ich iście komiksowe losy, spory, wypowiedzi, wyczekiwaliśmy, co zabawnego w kolejnym odcinku. Nagle - bach! - i zaczęli znowu być ludźmi. Zaskoczyli mnie.

W kwestii patriotyzmu: znowu, ale tym razem naprawdę boleśnie, dowiaduję się, że mój jest INNY i coś z nim nie tego. Mniej więcej opisuje go takie znalezione w necie coś:

W kwestii formy: nie płakałam, bo jestem twardziel:P Modliłam się za nich i ich rodziny i planuję jeszcze; nie wywiesiłam flagi, bo nie umiem nią machać.

I jest jeszcze małe coś. Jednego z panów miałam kilkakrotnie okazję spotkać osobiście i bardzo polubić. Zaskoczyłam samą siebie maniakalną potrzebą sprawdzania co jakiś czas, czy nie napiszą czegoś o nim. Czynność bez sensu, bo przecież i tak wiem, że poleciał. I, jak powiada mój mąż, "co to w sumie za różnica, czy złożyli już te puzzle czy wpadł do lisiej nory i nigdy go nie znajdą". Święte słowa, choć twarde. Pracuję nad wypracowaniem jakiejś formy żałoby po nim.

I TYLE W CZĘŚCI "PERSONAL", przepraszam, że aż tyle:),TERAZ "BRESLAU":

Powyższe wydarzenia każą mi myśleć o innych dwóch osobach, przedwojennych wrocławianach, których najprawdopodobniej też już nigdy nie zobaczymy.

Pierwszy miał ksywkę "Napoleon", jego terenem były Popowice. Na portalu Wratislaviae Amici piszą o nim zdawkowo, że: "gość bez nogi, który włóczył się jeszcze w latach 80-tych w rejonie Popowic. Ciężki, zielony płaszcz (każda pora roku), broda. Opowiadał fantastyczne rzeczy i jeździł na bilety, które rysowały mu dzieci". Podobno nogę i rozum stracił na wojnie i ufał tylko dzieciom, tylko z nimi rozmawiał.

Na drugiego wołano "Kipper!" (nazwisko? ksywka?), gdy chciano przepłynąć przez Odrę w miejscu dzisiejszej kładki za Instytutem Niskich Temperatur (ul. Na Niskich Łąkach, ul. Międzyrzecka). Przewoził ludzi łódką na drugi brzeg jeszcze w latach pięćdziesiątych, miał charakterystycznie uszkodzoną twarz, czapkę wojskową z usuniętymi wszelkimi blaszkami, znał tylko kilka słów po polsku...

Znacie ich? Co się z nimi stało?..

Dzień po tragedii

2010-04-03T17:40:00.007+02:00

Haendel zastąpił już oczywiście w mojej głowie bachowskie chorały, ale ciągle jeszcze krąży myśl związana jakoś z Wielką Sobotą i z projektem nowelizacji "Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie" (a tu jej tekst).

W Wielkim Piątku wiadomo, o co chodzi i co się stało.
W Sobotę jakoś nie widać, aby coś się zmieniło, ani widu ani słychu widoków na poprawę sytuacji, cud, wielkie bum i zmartwychwstanie, ratunek, koniec rozpaczy. Mimo to nad tłumami z koszyczkami unosi się już atmosfera świętowania, powolnej sytości i miłych kontaktów towarzyskich.

Prasowe informacje o kolejnym zakatowanym trzylatku uwierają przez może kilka godzin, potem na szczęście zapominamy.

Śmiem przypuszczać, że w każdym chyba chrześcijaninie zaświtała kiedyś myśl, dlaczego zbawienie musiało przebiegać w taki sposób. Oczywiście nie mam najzieleńszego pojęcia, czemu, ale może np. po to, by ludźmi wstrząsnąć, jako że, jak wiemy, mało co ich rusza.

Nie rozumiem, dlaczego przeciwnicy ustawy boją się, że zostaną im odebrane dzieci. Ja się jakoś nie boję. Ani inwigilacji wbrewkonstytucyjnej, ani nagłego najazdu pracowników socjalnych, ani sterty fałszywych donosów na mnie na biurku tych pracowników.

Każdy chyba widział rodziców popychających, obrażających, ośmieszających, zakrzykujących i szarpiących dzieci. Nie chcę tego oglądać. Zdaję sobie sprawę, że żadna ustawa nie pomoże, jeśli będzie na takie zachowania tak ogromne przyzwolenie społeczne, jak jest dziś. Na "zwykłe środki wychowawcze".

TU argumenty przeciw biciu i - bo niektórzy to rozróżniają - klapsom, popchnięciom, dawaniu po łapie i takim tam. Odważysz się przeczytać?

TUTAJ bardzo konkretne porady co innego zrobić, gdy dziecko zachowuje się tak, że szlag nas trafia.

TU coś średnio miłego dla osób nie mających nic przeciwko i deklarujących się jako głęboko wierzący i postępujący zgodnie z czymś tam

Jak się zorientować, że dziecko jest bite

I jest wiele podobnych stron. Wszystkie podkreślają, że:

1) rodzic po daniu klapsa czuje się fatalnie. Fakt. Raz dałam klapsa, raz po łapie, raz ciepnęłam wyrywającą się strzygę na kanapę. Trauma jest po tym tak ciemna, długa i bolesna, że nikomu nie polecam sprawdzać. Ale czy aby wszyscy tak samo reagują? W domu chłopca, któremu udzielałam kiedyś korepetycji bicie typu egzekucja (no przecież lekko, i dla jego własnego dobra, by zrozumiał!) było normą. Nie sądzę, by ojciec sam siebie wpędzał regularnie w masakrę wyrzutów sumienia.

2) dziecko nie potrafi wyrazić, nazwać tego, co przeżywa po odebraniu kary cielesnej i buduje sobie w ten sposób tłumioną traumę. I tu bym się nie zgodziła. Mój synek po dostaniu po łapie (no przecież lekko i dla jego dobra, by puścił i sobie czegoś nie zrobił...) powiedział spokojnie: "jest mi smutno, boję się, jak mnie bijesz". Wstrząsnął mną nieźle i na długo.

W momencie, gdy wpisywałam się na stronie niebije.pl było tam ok. 500 podpisów. Dziś jest ok. 800. Małe osiedle?..

Jak jest w środku

2010-03-19T23:52:00.017+01:00

Zawsze mnie intrygował fakt, że większość mieszkańców tego miasta na hasło "mały biały kościół na placu Dominikańskim" odpowiada, że jaki, że gdzie, a poinstruowana, że po drugiej stronie torów tramwajowych niż Galeria twierdzi, że nie, że nic takiego tam nie ma.

Oto relacja z niebytu.

Garść refleksji raczej niż porządny, historyczny opis.

Podoba mi się tam.

Brałam udział w pracach renowacyjnych wiele lat temu i mojego autorstwa jest m. in. przecudnie wyprowadzony łuk nad ołtarzem - mój maleńki wkład w architekturę Wrocławia ;)

Siedzenie za szpachelką pod sufitem i kombinowanie, jak z błotnej mazi nazwanej przez pana konserwatora kruszywem ze spoiwem ulepić skute kiedyś cegły tak, by tworzyły w miarę prosty łuk z takim zawijasem - a daleko pode mną obnażona, odarta z płyt podłoga, na której pan kierownik budowy robi ognisko i próbuje coś podgrzać (przysięgam!) - to nie było łatwe doświadczenie.

Średniowieczna figura św. Krzysztofa - stąd nazwa miejsca

A teraz trochę prywaty - wnętrze okraszone chrztem mojego synka. Jest taki duży (ok. dwóch lat), bo czekaliśmy na szkockiego znajomego, który miał go ochrzcić - odwlekł mu się przyjazd do Polski. W związku z czym ubranko do chrztu to męska koszula w kratkę, a prezenty - wrotki, liczydło, elementarz Falskiego. Super.

Zapalenie płuc

2010-02-26T17:25:00.007+01:00

To ostatnie zdjęcie to widok z okna Muzeum Etnograficznego na zrujnowaną kaplicę przyszpitalną, o której pisałam 100 lat temu i porobiłam jej nawet tajniackie fotografie. Nic się oczywiście nie zmieniło, dalej okna są zabezpieczone kratami i deskami, w których ktoś (kto? inni fani?) robi mniejsze i większe dziury, a ja zrzucając szpileczki pnę się na te okna od zewnątrz i próbuję zorientować się w stanie podłogi (jakby wypalona), szukam śladu ławek (he he he), a w tych wirtualnych ławkach śladu ukrytych śpiewników, które zbieram. Patrzę sobie na spalone empory, drzewa wyrastające z podłogi i koty. Idiotyczna myśl - przyczepić kotu kamerę. Albo wziąć łopatę i zedrzeć tą darń, i poszukać czegoś... nie wiem, jasna sprawa, co by to mogło być.
Zawsze, zawsze ten pusty dach wywołuje we mnie zbyt mocne szarpnięcie.

Ostatnio, gdy jestem obłożnie zmęczona, myślę częściej o tamtejszych wszystkich diakonisach, ich wczesnym wstawaniu, opuchniętych z niewyspania twarzach, ubraniach z szorstkich, wygotowanych materiałów, żeliwnych kurkach, które odkręcały nad zlewami o obitej emalii.

Na zapleczu

2010-02-15T16:17:00.021+01:00

To Muzeum Etnograficzne, były pałac biskupi. Czasami wyobrażam sobie tego biskupa, jak się budzi w wygodnym, prywatnym pokoju o żółtych zasłonach i patrzy na migające gałęzie za oknem. Nie chce mu się wstać. Najbliższe spotkanie ma dzisiaj dopiero o 14.00. Może poudawać ból czegoś i zostać w łóżku z książką?.. Jak zadzwonię, Trudzia przyniesie kawę.

Dobra, koniec.

A to ostatnie w tym sezonie śpiewanie kolęd (tj. ostatnie dla mnie), właśnie we wnętrzu Etnograficznego. Jedną z chórzystek jest moja prześwietna koleżanka, znana skądinąd jako projektantka m. in. takiej oto najnowszej kolekcji pod mocno erotyczną nazwą: "Kozackie branki". Poniżej: siedziałam koło ula.

Stała wystawa, którą znam na pamięć i gorąco polecam:

Jej pierwsza część dotyczy okresu przedwojennego, mnóstwo przedmiotów codziennego użytku, dość czasem niewiadomego, a to przecież było tak niedawno. Druga część to kultura materialna ludności napływowej, oszałamiające nadmiarem i precyzją huculskie hafty.

Pozwoliłam sobie zrobić zbliżenie tym dzieciom. Zastanawiam się czasem, co myśleli, jak się bawili, po jakich łąkach hulali, co było potem.

No tak, a ja tymczasem po koncercie tarabanię się na górę, na zaplecze, niby do tej koleżanki;)
A tam zatrzęsienie makatek, drukowanych lub haftowanych. Zaczyna się niewinnie:

Hala z Mruczkiem - moi rozbrajający idole, i te palące bez żenady w ogródku krasnale:

Nie widać tego, ale jedna z makatek głosi wyraźną kalką z niemieckiego: "dobrego apetytu".

Mój faworyt, nie krasnoludek, a napis:

Zostaję usunięta z zaplecza i zachęcona do obejrzenia wystawy szopek, przygotowywanych corocznie przez dzieci. Chyba chodzi o jak najbardziej walniętą technikę. Cała sala w szopkach z popcornu, cukierków, szyszek, i takich tam. Chciałabym się podzielić trzema, które zdobyły u mnie mistrzostwo w różnych kategoriach "naj".

Najbardziej szachowa:

Najbardziej minimalistyczna (minimalizm przełamuje herrnhucka gwiazdka, no normalnie nie wiem, co powiedzieć:))))))

Najbardziej abstrakcyjna (długo nie rozumiałam, o co chodzi):

Małe biblioteki

2010-02-08T02:29:00.007+01:00

Uwielbiam małe, lokalne biblioteki. Chyba mogłabym tak pracować.
W jednej z nich można kupić miód w ramach wspierania. Zamówiłam herbatę z miodem i dostałam - patrzcie na to cudo! - nostalgiczny kubek i wyjedzony SŁOIK z miodem i łyżką do zamieszania! Poczułam się jak u prababci i prawie że ryknęłam. Bo bardzo za nią tęsknię. Stanęły też przed oczami wszystkie mikroskopijne dworce PKP gdzieś w Polsce, które w zakurzonych i pachnących domowym obiadem lokalach (sztuczne kwiatki na stole!) ratowały mnie zawsze takim kubkiem przed szczękaniem zębami.

Młody został potraktowany jak dorosły, zaproponowano mu stolik przy oknie, wepchnięto baton do ręki. Wcześniej długo grzebaliśmy się w dziale dziecięcym i zasiedliśmy do herbaty z, tradycyjnie, literaturą skandynawską.

Potem przyszedł tato z synkiem jeszcze młodszym, zapisali się i utonęli w regale. Chłopcy się przywitali, "co czytasz?"

Wiadomo, że repertuar takich bibliotek jest ograniczony. Niemniej przecież jest co robić. Ja wzięłam sobie Grassa i poczyniłam dalsze plany.
Wiadomo też, że takie miejsca są bardziej niż świat dookoła narażone na przemijanie. Czytam pewien fiński blog, którego autorka opisała protesty sąsiadów po decyzji zamknięcia lokalnej biblioteki, a gdy to nie pomogło, zorganizowali koncert pożegnalny - nie by zbierać datki na podtrzymanie funkcjonowania, tylko by się POŻEGNAĆ z tym miejscem i jego atmosferą. Kilka osób po prostu umiało grać na różnych instrumentach. Czy u nas też tak by się zachowano? Niewątpliwie mają tam historycznie uwarunkowane silniejsze poczucie lokalnych więzi itd., ale jednak... ale przecież... marzę sobie...

Paprotkowe klimaty, które niejeden pamięta z podstawówki:

Można też kupić za grosze hendmejdowe drobiazgi. Dziwnie urzekł mnie wazonik z pierwszego planu i jest mój.

Pracownicy szczepią biblioteczne kwiatki, sadzonki można kupić i wesprzeć działalność.

Pokrzepiające to wszystko.

(Wpis dedykuję Globalistce, też bibliotekarce, z najserdeczniejszymi pozdrowieniami.)

Filharmonia

2010-02-04T10:34:00.019+01:00

Dowiedziałam się, że Filharmonia organizuje cykliczne spotkania pt. "Filharmonia Familijna", do przychodzenia z dziećmi. Oczywiście musiałam wypróbować:)

Otóż bilety trzeba rezerwować ze dwa miesiące wcześniej, albo i więcej, jak na jakieś Depeche Mode czy coś. Pełna sala. Pełen sukces. Schody obładowane siedzącymi ludźmi. Ceny biletów sympatyczne, sponsoruje producent cukierków (i nimi gości częstuje). Wiek dzieci: pomijając obecne też niemowlęta przy piersi, czyli licząc tylko świadomych odbiorców, to będzie na oko od ciut poniżej dwóch lat do 12-13. W przejściach dzieci tańczą pogo do klasyków baroku. Część młodszych (w tym moje) zwiewa po pewnym czasie, co jest normalne i należy się chyba z tym liczyć. Szkoda, że nie ma za bardzo gdzie je wtedy ulokować - nie ma kawiarenki ani niczego w tym stylu do poczekania na koniec/znajomych/drugiego rodzica. Właściwie wystarczyłoby ustawić przed szatnią kilka stolików i krzeseł.
Każde spotkanie ma inny temat, tym razem było o budowaniu nastroju przy pomocy muzyki i w ogóle o harmonii w muzyce. Zagrano dla przykładu utwór bez harmonii - dzieci zachwycone. Na progamie widnieje ściąga z tego, o czym mówiono, zilustrowana prostymi nutami i można sobie w domu przypomnieć.

Myślę, że rodzice chcą pokazać z jednej strony dziecku, o co chodzi w filharmonii, z drugiej sami chcą posłuchać.

Ja np. cieszyłam się jak dziki osioł, że słyszę Bacha na żywo i to z całą instrumentalną paradą, a nie tylko na organy, przy okazji, w kościele.
Nie to żebym nie lubiła na organy.
Ale jak się idzie do kościoła i cieszy, bo będzie zapewne Bach, to nie jest to do końca to, o co chodzi. Ja chcę, by Bach był WSZĘDZIE, wszędzie i więcej, i z trąbkami, a świat będzie jeszcze piękniejszy:))) Do tej pory dźwięczy we mnie ta orkiestra.

Frekwencja po pierwszym dzwonku:

Przed:

W trakcie:

Prowadzącym był sam Zbigniew Pilch, bez problemu trzymał kontakt z dziećmi, wygłupiał się w wielkim stylu (mam na myśli: naturalnie, odważnie i bez błaznowania, które często zdarza się dorosłym zwracającym się do dzieci).

Tu z kolegą udaje muzycznie kotka, który ma mleko i baleronik:

Reakcja młodego na Bacha:

Reakcja młodszego na cokolwiek:

Spał cały czas w chuście; zauważyłam jeszcze jedną chustową mamę i gadałam z inną nosidełkową - fajnie, że czasy się zmieniają i znika stereotyp, że z naprawdę małym niemowlęciem to się siedzi w domu.
Zwłaszcza w zimie.
Nie pamiętam, ile wtedy było stopni, ale mróz jak cholera i dobrnięcie z samochodu do filharmonii po lodzie nie było specjalnie lajtowe. Za to mały ciepły jak grzaneczka tulił się do mnie pod chustą i pod nieoddanym póki co ciążowym płaszczem.
(Uwaga techniczna: na wystające z chusty nóżki - tylko to wystaje - nakładam ciepłe skarpetki, swoje lub starszego synka. Bo poły płaszcza akurat na tej wysokości mogą się rozchylać przy chodzeniu. I jest git:)

Tu miły projekt obfotografowania muzyków z naszej filharmonii. Te same zdjęcia można było oglądać koło Rynku, na Świdnickiej (taki główny deptak:) - przy okazji pozdrawiamy Świdnicę!;)

Paul Peikert

2010-01-14T21:31:00.021+01:00

Jednym z moich ulubionych dawnych wrocławian jest Paul Peikert, proboszcz kościoła św. Maurycego. Zdawkowa notka w Wikipedii nie pokaże, jaki to świetny facet. Wiemy o nim dzięki jego notatkom z okresu oblężenia Festung Breslau, wydanym w Polsce pod tytułem "Kronika dni oblężenia".

Przeczytałam "Kronikę" sporo lat temu. To najbardziej poruszający tekst o wojnie, jaki znam. Pierwsze wrażenie było bardzo, bardzo silne. Wychowałam się niedaleko terenów opisywanych przez Peikerta i pamiętam, jak chodziłam po lekturze po tych ulicach i żałowałam, że odtąd będę myśleć o nich zupełnie inaczej. No i niestety faktycznie.

Paul Peikert powinien zostać patronem proboszczów:) - był tak zaskakująco obowiązkowy... Pomimo skrajnych warunków dbał o utrzymanie godzin mszy, wstawał bardzo rano w zimie i czekał na ewentualnych chętnych do spowiedzi/rozmowy w lodowatym kościele o powybijanych oknach (co za scena! gdyby ktoś zechciał zekranizować, a dziwię się, ze do tej pory nikt tego nie zrobił), przedzierał się przez płonące i zasypane gruzem i śniegiem ulice do jednego z zakonów by spowiadać siostry, co należało do jego przedwojennych obowiązków. I jeszcze starał sie tam być na określoną godzinę. Ja bym sobie połowę co najmniej odpuściła:) I tak sobie myślę, że trzeba by go kanonizować - nie żeby mi specjalnie zależało, ale wtedy więcej osób dowiedziałoby się o nim.

Póki co postanowiłam raczyć ewentualnych Czytelników próbkami jego prozy. Maniaccy wrocławianie znają zapewne te kawałki na pamięć i traktują jak niektórzy Biblię (nie przesadzam bynajmniej, są tacy co machają "Kroniką dni..." w te i we wte). To kopalnia danych. Ksiądz próbował ująć to, co się działo wokoło w liczby, mapy, statystyki. Podziwiam jego odporność psychiczną.

Przeżył oblężenie i jak wielu innych znalazł się w Nadrenii Północnej-Westfalii, gdzie zmarł w 1949. Mój bliski znajomy, którego są to strony rodzinne, zna kogoś, kto go pamięta.

Pamiętnik zaczyna się w styczniu 1945. Ostatnie ostre mrozy wielokrotnie kazały mi myśleć o ks. Peikercie, o ewakuacji. Noszę mojego półtoramiesięcznego synka pod płaszczem, w chuście, i trudno naprawdę nie mieć skojarzeń. TU linkuję program Discovery Channel o słynnej ewakuacji i o bezsensownej już, wyniszczającej obronie miasta. Osoby w ciąży itp. - może nie klikajcie na razie. Nie ma tam wcale a wcale drastycznych zdjęć, tylko wspominające dziadki:), ale to wystarczy, zapewniam Was, wystarczy - co świadczy być może o tym, że nie do końca jesteśmy opanowani przez kulturę obrazkową...

"...choć niedole uchodźstwa, których przykładem od połowy stycznia były niekończące się kolumny uciekających ludzi i zwierząt, odstraszały mieszkańców wielkiego miasta od puszczania się w obliczu zimy na niepewne koleje tułaczki, to jednak podjęto gwałtowną propagandę za usunięciem cywilnej ludności z Wrocławia. (...) Potem znów stosowano najostrzejszą presję, a nawet terror, gdy każdą rodzinę odwiedzał delegat kierowników obwodowych grup partyjnych i zmuszał psychicznie do ucieczki z dziećmi i starcami. Zagrożono, że pozostający nie otrzymają kart żywnościowych albo bloki, w których mieszkają, zostaną wysadzone w powietrze. Grożono nawet, o czy wiem z pewnego źródła, że SS nie zawaha się wydać na hańbę nasze młode dziewczęta.

Nastała nieopisana niedola i nieopisana nędza. Od niemal 10 dni, a nawet dłużej, dworce były zatłoczone ludźmi, co zastraszeni chcieli opuścić zagrożony obszar. Matki z małymi dziećmi, matki w ciąży, starzy, wynędzniali ludzie, starcy poruszający się z trudem o lasce, wśród nich duża gromada dzieci i młodszych kobiet - oto był obraz ówczesnych dworców kolejowych. Przez wiele godzin, a nawet dzień albo i dwa musieli uchodźcy czekać na dworcach do czasu, aż ich wpuszczono do pociągu ewakuacyjnego. Jakaś kobieta z czworgiem małych dzieci (najstarsze w wieku 8 lat, najmłodsze 8 dni) leżała przez 36 godzin na Dworcu Świebodzkim. Wyczerpana poszła potem ze swoimi dziećmi do domu, ponieważ nie mogła odjechać pociągiem. (...) W potwornym tłoku, obładowane licznymi bagażami, gubiły często swe dzieci, których nieraz nigdy już nie odnajdywały.
(...)
Nieopisana była tragedia ludzi zmuszonych do ucieczki szosą. Nieprzekrzane szeregi kobiet i dzieci z wózkami dziecięcymi lub małymi wózkami ręcznymi przeciągały ulicą. (...) Nędzne mienie trzeba było wlec dalej ręcznie, tak że kolumny posuwają się bardzo wolno naprzód. Wiele dzieci i dorosłych zamarzlo w przejmującym zimnie i legło w rowach przydrożnych. Oddziały usuwające te zwłoki (Suchkommandos) znalazły tak wiele trupów, że nie mogły ich pomieścić na ciężarówkach. Doniesiono mi wczoraj, że jeden z tych oddziałów zebrał ponad 400 zwłok dzieci i dorosłych na stosunkowo krótkim odcinku.

(...) Cały wschód wielkoniemieckiej Rzeszy wyrzucił n adrogi ponad 6 milionów osób. Ucieczka przypadła w środku srogiej zimy. Śmierć szerzyła wśród uchodźców straszliwe spustoszenia, zwłaszcza, zwłaszca wśród dzieci i starszych osób. Już teraz ocenia się liczbę ofiar na 150 do 200 tys. osób . "

Tu plebania przy kościele św. Maurycego:

Znowu knajpa

2010-01-04T18:35:00.018+01:00

Odkryłam Bla Bla Cafe, naprzeciwko wejścia do Aquaparku.
Dzięki przypadkowej rozmowie z mamą moim zdaniem kompletnie świrniętą na punkcie bycia mamą - i niekoniecznie mam na myśli pozytywne zakręcenie.
Z czego płynie trudna do zaakceptowania nauka, że dobre rzeczy mogą wynikać z kontaktów z ludźmi nawet całkiem naszym zdaniem walniętymi.

Stuprocentowo mama&baby friendly place. Maleńka, kameralna przestrzeń, dziecko się bawi różnymi rzeczami, a mama ma szansę. Ponadto do kupienia produkty lekko snobistyczno dzieciowe (ale bez przesady), różne zajęcia imprezy warsztaty, i jakkolwiek takie spotkania mnie nieco odrzucają, pójdę sobie pewnego razu zobaczyć, jak wyglądają zajęcia teatralne i muzyczne - dam znać, czytający mnie rodzice, co i jak:)

Na razie umówiłam się na trening wiązania chusty. Z noworodkiem w zimie nie jest tak łatwo wyjść. A tak go zamotam, zapnę na nim szeroki płaszcz i będę śmigać. W domu to samo - z wieloma czynnościami czekam, aż mały zaśnie, a tak siedziałby w chuście i może sobie spać lub nie. Tak to teoretycznie widzę. Ale najbardziej chodzi mi o swobodne wychodzenie z domu, czekam na chustę jak na zbawienie, umawiam się zasadniczo na po-chuście, liczę godziny do nabycia umiejętności wiązania chusty, no normalnie chusta nas wyzwoli.

Światy małych i większych dzieci się przenikają, że tak powiem:

Gąska i wózeczek rozjaśniają zimowy mrok, pluchę i szarość komunistycznego budownictwa. W tle kawałeczek parku; mój tato, którego to są tereny, pamięta, że w latach 70-tych park niczego nie udawał i był bez skrępowania poniemieckim cmentarzem, penetrowanym przez zachwycone dzieci.

Zawieszka ta wywołała sporo emocji (u mnie) - mały zadeklarował, że chce taką mieć i bym mu uszyła. Wybraliśmy więc kolor, szyję. Podchodzi:
-Nie chcę jej.
-Dlaczego?
-Gąski dla dziewczynek.
-Sam tak uważasz czy ktoś ci to powiedział? (z zapartym tchem, jak sam uważa, to sobie strzelę w łeb )
-Ktoś mi powiedział (żyję a inkrustowany pistolet wraca do pudełka uśmiechając się tajemniczo)
-Kto?..
- ...
Cisza. Nie do odtworzenia.

Oczywiście była moja płomienna przemowa, aż mi było głupio samej siebie słuchać, gąska dla wszystkich, gąska jako dobro wspólne. Uszyłam tą cholerną gąskę do końca i już ją potem chciał.

Czekamy, powiadam, czekamy niecierpliwie na idiotę, który go uświadomi, że w ciemności są potwory - bo póki co w ogóle się jej nie boi; że pan doktor jest za karę - bo póki co traktuje wizytę u lekarza jak imprezę itp.

A tu świetny pomysł - antresolka zamykana dziecioodporną bramką, wrzuca się tam dziecko i idzie na dół pić kawę, rozmawiać, patrzeć w białą ścianę, a dziecko obserwuje nas z góry przez półkule z piłeczkami. Można w nich mieszać ręką przez otwór. Fajnie byłoby mieć w domu.

Przepraszam za jakość, ale kosz gigant jako łóżko mnie urzekł. I jego cena też.

Bawcie się dobrze, w karnawale i w ogóle.

Widok z okien porodówki:)

2009-12-23T11:59:00.021+01:00

Spędziłam miłe chwile:) w szpitalu im. A. Falkiewicza na Brochowie, gdzie powiłam nowego wrocławianina. To mój kolejny, ale i ostatni pobyt w tym miejscu. Za pierwszym razem mocne wrażenie wywarł na mnie makietowy, hipnotyzujący świat widziany z okien ich piątego piętra. Jednak byłam tak posiekana, że nie miałam siły niczego przedsięwziąć.

Teraz czułam się rewelacyjnie i z przyjemnością brnęłam przez różne pomieszczenia. Odkrywałam rzeczy i widoki, o których wówczas nie mogłam mieć pojęcia.

Wielka część Brochowa oraz daleka panorama centrum leżały przede mną jak domki do kolejki Piko, a wszystko w moich ulubionych kolorach. Piękny, piękny prezent.

Wieża ciśnień, postrzelana jak mnóstwo obiektów we Wrocławiu (jestem już tym zmęczona - na każdym kroku przypomina się wojna, no ile można).
Zoomik:)

Brochów kojarzy się najczęściej z Romami, parkiem zwanym "majątkowym", który jest pozostałością parku przy nieistniejącym pałacu, z jednym z większych (naj?..) w kraju intrygującym dworcem towarowym, przedwojennymi szeregówkami kolejarzy i z porodówką.

Tu jednak najważniejsze były domki, mnóstwo maleńkich domków w szarościach i ceglastych brązach, odrealnionych, dających poczucie bezpieczeństwa, takich, w których można oczekiwać herbaty z cytryną, ciepłych skarpetek i tykania zegara. Znam te budynki w realu i patrzyłam sobie teraz na nie ze zdumieniem, takie były odmienione, baśniowe.

Czas płynął nienaturalnie wolno, szczególnie dla tych, co jak o dziwo ja nie mieli problemów ani z sobą, ani z dzieckiem. Nie mogąc tego wytrzymać zwiałam do domu.

Miejsce jest jak najbardziej godne polecenia i popolecam je teraz trochę, wbrew temu, co się zwykło mówić o takich placówkach i ich pracownikach. Otóż sam poród to moim zdaniem małe piwo (o ile oczywiście nie ma komplikacji) i ważniejsza jest opieka PO porodzie. To coś w rodzaju tabu, nie mówi się o cierpieniach PO, a są często o wiele gorsze. Dziewczyny, zacznijcie mówić do pytających Was o poród osób również o tym PO, bo zaskoczenie może być niezłe.

Doświadczyłam więc nieprawdopodobnej, przy takiej ilości pacjentek, troski, szacunku i delikatności ze strony położnych, lekarzy, przerażonych studentów. Tempo ich pracy i zmęczenie usprawiedliwiłoby wiele, ale widziałam tylko szczerą chęć pomocy, wyrozumiałość, indywidualne, choć wyćwiczone na wielu pacjentkach traktowanie.

Super było.

(Podążając za modą rzucania na prawo i lewo danymi technicznymi dzieci upublicznię się też: 10/10, 3500/56, SŻD, 3h CAŁOŚĆ (sic!))